Το κουτί της Πανδώρας

«Οταν ένας φιλελεύθερος βλέπει έναν ζητιάνο πιστεύει πως το σύστημα δεν δουλεύει, ενώ ένας μαρξιστής το ακριβώς αντίθετο». Μπιλ Λεβάντ.


Σας ενοχλούν οι διαφημίσεις στο φόρουμ; Απλά συνδεθείτε για να εξαφανιστούν!




Τα σκάνδαλα και η σκανδαλολογία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και στο επίκεντρο των συζητήσεων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.


Από την πολιτική ιστορία της χώρας προκύπτει ότι τα σκάνδαλα, και γενικότερα η πολιτική διαφθορά, είναι εγγενές και δομικό χαρακτηριστικό του πολιτικού συστήματος. Με άλλα λόγια, παραφράζοντας το παραπάνω απόσπασμα του Λεβάντ, το σύστημα λειτουργεί παράγοντας διαρκώς σκάνδαλα και μάλιστα περισσότερα από όσα μπορούμε να καταναλώσουμε ως κοινωνία, όπως κυνικά επισημαίνουν πολλοί.

Η κυβέρνηση με την αιφνίδια λήξη των εργασιών της Βουλής οδηγεί σε παραγραφή και τα σκάνδαλα Βατοπεδίου, ομολόγων, «Γερμανού» - ΟΤΕ, Siemens, αφού με διαδικαστικά τερτίπια απέρριψε την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής. Γιατί, σύμφωνα με την αναθεώρηση του Συντάγματος, που ψήφισε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη συμφωνία της ΝΔ, παραγράφονται οι ευθύνες υπουργών, αν μεσολαβήσουν δύο εκλογικές διαδικασίες από την τέλεση του αδικήματος.

Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο η συντριπτική πλειονότητα των εμπλεκόμενων πολιτικών αποκαθάρθηκε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και αποδόθηκε ως λευκή περιστερά στην κοινωνία.
Αλλωστε η ίδια η Βουλή λειτούργησε και λειτουργεί σαν πλυντήριο των σκανδάλων και οίκος που εκδίδει «συγχωροχάρτια». Και πώς να μη συμβαίνει αυτό σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό και κομματικοκεντρικό κοινοβουλευτικό σύστημα που κυριαρχεί η λογική του πολιτικού κόστους και η δημιουργία εντυπώσεων με απώτερο στόχο τη διατήρηση ή την απόκτηση της εξουσίας από του δίδυμους πύργους του δικομματισμού.

Από την άλλη η κοινοβουλευτική αριστερά έχασε το ηθικό στοίχημα το 1989, όταν στο όνομα της «κάθαρσης» συγκυβέρνησε με ΝΔ και μετά με ΠΑΣΟΚ, νομιμοποιώντας και αναπαράγοντας το σύστημα παραγωγής σκανδάλων.

Είναι στερεότυπη, αλλά δραματικά δικαιωμένη η ρήση ότι «η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Σύμφωνα με τον Μοντεσκιέ, διεφθαρμένη εξουσία είναι η υπερβολικά ισχυρή. Και είναι πασιφανές ότι στις σημερινές δημοκρατίες απουσιάζουν θεσμοί λαϊκού ελέγχου και διαφάνειας. Παράλληλα η καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας με σημαία το κέρδος ευνοεί τη διαπλοκή των θεσμών και των εκπροσώπων της κρατικής εξουσίας με τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Ωστόσο, είναι εξίσου αλήθεια ότι η σκανδαλολογία χρησιμοποιείται ως μέσο αποπροσανατολισμού και πρόκλησης τεχνητής πόλωσης, διευκολύνοντας τη λήθη και την εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας. Ευνοεί τον μιθριδατισμό της «κοινής γνώμης», νομιμοποιεί τη λαμογιά και τον εύκολο και ανέντιμο πλουτισμό.

Ταυτόχρονα κρύβει την άλλη όψη των σκανδάλων και, κυρίως, το μέγα σκάνδαλο που είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και παράγει όλα τα «μικρότερα»: προκλητική κερδοφορία και «ρυθμίσεις» χρεών μεγάλων επιχειρήσεων, φοροαπαλλαγές των λίγων και ισχυρών, καθήλωση μισθών και περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών για τους εργαζομένους.
Με άλλα λόγια τα σκάνδαλα είναι η άλλη και λιγότερο ορατή όψη της κοινωνίας της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της ανεργίας.


πηγη: ethnos.gr / γραφει ο Γιώργος Κ. Καββαδίας, εκπαιδευτικός - ερευνητής