Θέμα: επιλογή "αλήθεια ή ψέματα? "

[quote=tristana;195421][quote=mnodespair;195282]

Δεν σου μιλάει τόσο συχνά, μπορεί να σε αποφεύγει,δεν είστε πλέον στο ίδιο μήκος κύμματος γενικότερα.Εκεί ήδη το μυαλό μας προσπαθεί να καταλάβει τί έχει συμβεί.Και σίγουρα θα πλάσει διάφορα σενάρια. Αν για παράδειγμα,φλερτάρουμε με κάποιον που είναι κάπως αντικοινωνικός κι εμείς γινόμαστε φορτικοί,απαιτητικοί,θα καταλήξουμε να του γίνουμε και ενοχλητικοί στο τέλος.Γιατί δεν σεβαστήκαμε τον χώρο που ήθελε για τον εαυτό του.
Αν πάλι, δεν μπορούμε να καταλήξουμε μόνοι μας σε μια απάντηση, απλά επιμένουμε να μας απαντήσει ξεκαθαρίζοντας στον άλλο ότι απλά ζητάμε το "γιατί".Τις περισσότερες φορές, ο άλλος θα κατάληξει να μας δώσει την απάντηση που ζητάμε, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Αυτό θέλω.... Είτε μου αρέσει είτε όχι. Στα 33 μου χρόνια δεν παίζω με τις ψυχούλες του κόσμου. Φαντάζομαι ότι όταν έχεις δώσει στον άλλον και χώρο άπλετο για τον εαυτό του, όταν δεν απαιτείς κάτι παραπάνω γιατί γνωρίζεις τη θέση σου, την ηλικία σου, το πρόβλημα υγείας σου, δεν θες να τον καταντήσεις καψούρη, το έχεις εξηγήσει αυτό, απολαμβάνετε και οι δύο το ρομάντζο και έχετε συνεννοηθεί ότι όταν πρέπει να τελειώσει θα μιλήσετε ο ένας στον άλλον, τότε είναι άδικο αυτό που περνάω εγώ τώρα. Και ήμουν και εγώ άδικη όταν έβγαζα αρνητικά συμπεράσματα τα έκφραζα και δεν τα κρατούσα μέσα μου. Αν όμως τα κρατούσα μέσα μου, δεν θα ήμουν ΕΓΩ! Όταν υπάρχει ένα τρυφερό συναίσθημα, μία έλξη, μία ανάγκη για επικοινωνία με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, όταν δεν έχεις τσακωθεί μαζί του, κάτι περιμένεις.

O άνθρωπος δεν έπαψε ποτέ να την αναζητά όχι μόνο στις προσωπικές του σχέσεις αλλά και στον κόσμο που τον περιβάλλει.

Όλοι τη θέλουν…

Οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι προσπάθησαν να την ορίσουν επακριβώς. Στην καθημερινή τους ζωή οι άνθρωποι άλλοτε την αποφεύγουν και άλλοτε την επιθυμούν διακαώς.

Τι είναι η αλήθεια και γιατί όλοι πασχίζουν να την ανακαλύψουν; Πού κρύβεται η απάντηση; Στη θρησκευτική πίστη ή στη σφαίρα της φιλοσοφίας; Είναι προτιμότερο ένα μικρό ψέμα από τη δυσβάσταχτη αλήθεια; Τα ερωτήματα αυτά παραμένουν μέχρι σήμερα σπαζοκεφαλιά για τους φιλοσόφους, τους θρησκευτικούς ηγέτες, τους κοινωνιολόγους και τους ψυχολόγους. Καθένας από εμάς έχει βρεθεί σε κάποια στιγμή της ζωής του αντιμέτωπος με παρόμοια διλήμματα: «Να πω την αλήθεια ή όχι;», «Πόση δόση αλήθειας μπορεί να αντέξει ο απέναντί μου;», «Και αν το ψέμα μου αποκαλυφθεί;».Μέσα στη δίνη τόσων ερωτημάτων ένα είναι βέβαιο. Παρότι όλοι μας θέλουμε να ξέρουμε την αλήθεια, δεν είμαστε πάντοτε διατεθειμένοι να την πούμε.

Ο φόβος της πλάνης
Στο βιβλίο του Truth and Truthfulness: An Essay in Genealogy, ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρναρντ Ουίλιαμς επισημαίνει ότι στις δυτικές κοινωνίες συνυπάρχουν δύο αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις απέναντι στο θέμα της αλήθειας. Αφενός επικρατεί σκεπτικισμός σχετικά με το αν υπάρχει μία αντικειμενική αλήθεια και αφετέρου υπάρχει η επιθυμία να αποφύγουμε την πλάνη στην οποία μπορεί να οδηγήσει η φαινομενική προσέγγιση των πραγμάτων. Σε κανέναν δεν θα άρεσε να πέσει θύμα συνωμοσίας σαν εκείνη που σκηνοθετήθηκε εις βάρος του Τρούμαν Μπέρμπανκ, πρωταγωνιστή της ταινίας TheTrumanShow.

Ο Τρούμαν γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα στούντιο με μέγεθος μιας ολόκληρης πόλης. Αγνοούσε παντελώς ότι και η πιο κρυφή πτυχή της ζωής του αποτελούσε το κεντρικό θέμα τηλεοπτικής σειράς, ότι ένα άγρυπνο μάτι, κάτι σαν τον Μεγάλο Αδελφό, παρακολουθούσε και αναμετάδιδε σε χιλιάδες θεατές κάθε του κίνηση, σκέψη και επιθυμία. Τέτοιες καταστάσεις μάς φαίνονται εφιαλτικές διότι έχουμε ανάγκη από μια εξωτερική πραγματικότητα στην οποία μπορούμε να βασιστούμε. Εξίσου πολύτιμοι είναι οι άνθρωποι στους οποίους έχουμε εμπιστοσύνη. Με άλλα λόγια, έχουμε ανάγκη από μια βασική αλήθεια.

Ο ψεύτης πίθηκος
Από την άλλη, έχουμε συνηθίσει στα καθημερινά μικροψέματα -για να δικαιολογήσουμε μια αργοπορία ή για να κάνουμε μια φιλοφρόνηση- και δεν τα κατακρίνουμε. Η απάτη φαίνεται ότι έπαιξε κάποιο ρόλο στην εξέλιξη της νοημοσύνης μας. ¶λλωστε το ψέμα από μόνο του είναι δείγμα ευφυΐας, αφού προϋποθέτει να κατανοεί κάποιος την οπτική γωνία του εξαπατημένου.Ο άνθρωπος είναι ένας από τους πιο ικανούς ψεύτες ανάμεσα στα ζώα, όχι όμως και ο μοναδικός. Υπάρχουν πάμπολλα ζώα που «μεταμφιέζονται», παίρνουν δηλαδή τη μορφή του περιβάλλοντος προκειμένου να ξεγελάσουν το θήραμά τους.

Το τέχνασμα της προσποίησης δεν εξαντλείται στην απόκτηση της τροφής. Όταν οι θηλυκοί μακάκοι νιώθουν έλξη για κάποιον αρσενικό προσπαθούν να έχουν σεξουαλική επαφή μαζί του στα κρυφά, ώστε να επιστρέψουν αμέσως μετά στον μόνιμο σύντροφό τους σαν να μη συνέβη τίποτε.Ο Ρίτσαρντ Μπερν και η Νάντια Κορπ, ψυχολόγοι στο Πανεπιστήμιο St. Andrews στην Αγγλία, μελέτησαν ενδελεχώς τη συμπεριφορά των πιθήκων και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το μέγεθος του νεοφλοιού, του πιο σύνθετου τμήματος του εγκεφάλου, είναι ευθέως ανάλογο με την ικανότητα των συγκεκριμένων ζώων να εξαπατούν. Από αυτόν τον κανόνα δεν εξαιρείται ούτε ο άνθρωπος.

Ο Πικάσο είναι αηδία!
Οι άνθρωποι όμως διαθέτουν το απόλυτο όπλο εξαπάτησης, τη γλώσσα. Τα παιδιά μαθαίνουν να λένε τα πρώτα ψέματα στην ηλικία των τριών με τεσσάρων ετών με στόχο να αποφύγουν την τιμωρία ή να κερδίσουν κάποια επιβράβευση. Βέβαια οι μικροί Πινόκιο δεν είναι άριστοι ψεύτες και τους προδίδει εύκολα η γλώσσα του σώματος. Καθώς μεγαλώνουν εμπλουτίζουν το ρεπερτόριό τους και λένε ψέματα χάριν αστεϊσμού, για να καταπλήξουν ή να προκαλέσουν γέλιο. Οι ενήλικοι, πάλι, ψεύδονται πολλές φορές κατά συρροή για να επιτύχουν ένα είδος κοινωνικής ειρήνης και αλληλοσεβασμού.Δεν μπορούμε να πούμε σε κάποιον κατάμουτρα ότι είναι άσχημος σαν τον Κουασιμόδο, ακόμη και αν αυτό είναι αλήθεια, για δύο λόγους. Πρώτον, διότι θα πληγωθεί και, δεύτερον, γιατί εκτός από άσχημος μπορεί να είναι και δυνατός.

Όταν ασκούμε κριτική πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί, διότι αυτό που θεωρούμε δική μας αλήθεια μπορεί να είναι αβάσιμη. Όταν, για παράδειγμα, βλέπουμε έναν πίνακα του Πικάσο και αποφαινόμαστε ότι είναι άσχημος, δεν διατυπώνουμε μια αναντίρρητη αλήθεια αλλά εκφράζουμε την προσωπική μας άποψη. Συνεπώς θα ήταν προτιμότερο να περιοριζόμαστε σε σχόλια του τύπου «Mου αρέσει» ή «Δεν μου αρέσει».

Για το θεαθήναι
Oι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι είναι πάντοτε προτιμότερο να λέμε την αλήθεια διότι αυτό μας βοηθά να διατηρούμε καλή σχέση με τον εαυτό μας. Eίναι γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι ψεύδονται επειδή δεν αισθάνονται ικανοί να φέρουν εις πέρας αυτό που τους ζητούν.Συχνά η ίδια η κοινωνία μάς κάνει υποκριτές, διότι τα μοντέλα επιτυχίας που προτείνει είναι εξαιρετικά δυσεπίτευκτα και βασίζονται κυρίως στον πλούτο και στη λαμπερή εικόνα. Έτσι αναγκαζόμαστε να γίνουμε υποκριτές και να λέμε ψέματα για να κρύψουμε τις φυσιολογικές αποτυχίες μας, πλάθοντας την τέλεια εικόνα για τον εαυτό μας. Αντιπροσωπευτικά δείγματα αυτής της στάσης ζωής τα βρίσκουμε στην τηλεόραση ή σε δημόσια πρόσωπα.

Ωστόσο τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια τάση απομυθοποίησης του «τέλειου ανθρώπου» και μια στροφή προς τον εξανθρωπισμό των προτύπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι διάσημοι άνθρωποι που αποκαλύπτουν ότι πάσχουν από κάποια ασθένεια – η τραγουδίστρια Kάιλι Mινόγκ δήλωσε ότι έχει καρκίνο στο στήθος. Mέχρι πρόσφατα η αναφορά στην επάρατο νόσο εθεωρείτο ταμπού και κανείς δεν μιλούσε γιΆ αυτό δημοσίως. Αντίστοιχα, αρκετοί παραδέχονται πλέον ανοικτά τις ομοφυλοφιλικές τους τάσεις, προτιμώντας την αυθεντική δημόσια εικόνα παρά ένα ατσαλάκωτο και ψεύτικο προφίλ.

Πού είναι τα όπλα;
Τι γίνεται όμως με τους πολιτικούς, οι οποίοι θεωρούνται παγκοσμίως οι «πρυτάνεις» της ψευδολογίας; Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση ότι οι εθνοπατέρες έχουν έτοιμο το ψέμα στην άκρη της γλώσσας τους, οι πολιτικοί δεν ψεύδονται περισσότερο από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Τα ψέματά τους όμως έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος, αφού επηρεάζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Αν ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ δεν δώσει τα αληθινά στοιχεία για την αμερικανική οικονομία, θα προκαλέσει κατάρρευση των διεθνών χρηματαγορών και παγκόσμια ύφεση. Αν όμως ένας απλός πολίτης υποδύεται τον πλούσιο τη στιγμή που δεν ξέρει σε ποιον χρωστάει, θα επηρεάσει μερικές δεκάδες άλλους ανθρώπους και το κακό θα σταματήσει εκεί.

Ακόμη χειρότερα, η απόκρυψη της αλήθειας που συνδέεται με τον πόλεμο ή την ειρήνη προκαλεί εκατόμβες θυμάτων. Kραυγαλέο παράδειγμα τα στοιχεία που επικαλέστηκε η αμερικανική κυβέρνηση για να πείσει την κοινή γνώμη ότι ο Σαντάμ Xουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Mολονότι κατόπιν αποκαλύφθηκε ότι τέτοιου είδους όπλα ουδέποτε υπήρξαν, οι Aμερικανοί είχαν ήδη εισβάλει στο Ιράκ με τραγικό απολογισμό 31.000 Ιρακινούς αμάχους και 2.100 Αμερικανούς στρατιώτες νεκρούς. Δυστυχώς, ο κατάλογος συνεχώς μεγαλώνει…

Ο διασημότερος λεκές
Μερικές φορές στην καθημερινή μας ζωή η παραδοχή της αλήθειας μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη υπόθεση. Τα περιστατικά μοιχείας αναδεικνύουν το βασανιστικό δίλημμα: να το μάθει το έτερον ήμισυ και να πληγωθεί ή να μην μάθει τίποτε και η σχέση να συνεχιστεί ως έχει; O περισσότεροι ψυχολόγοι τάσσονται σαφώς υπέρ της ειλικρινούς στάσης. Υποστηρίζουν ότι ακόμη και όταν ισχυριζόμαστε ότι λέμε ψέματα για να μην πληγώσουμε τον άλλο, στην πραγματικότητα το κάνουμε για καθαρά εγωιστικούς λόγους, επειδή φοβόμαστε ότι η αποκάλυψη της αλήθειας μπορεί να οδηγήσει σε καβγάδες ή και στον χωρισμό.Aπό την άλλη, μια μικροαπιστία μπορεί να είναι σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά στο ζευγάρι. Αν κάποιος κλείνει τα μάτια μπροστά στα προβλήματα μπορεί να προκαλέσει τη διάλυση της οικογένειάς του. Eκτός και αν πρόκειται για τη σύζυγο του πρώην πλανητάρχη Μπιλ Κλίντον, ο οποίος είπε ψέματα για τη σχέση του με τη Mόνικα Λεβίνσκι έστω και αν αργότερα το παραδέχτηκε και ζήτησε δημοσία συγνώμη. Η μεγαλόψυχη Χίλαρι τον συγχώρησε και έτσι έσωσε αφενός τον γάμο της και αφετέρου έθεσε τα θεμέλια για τη δική της θητεία στον Λευκό Οίκο.

Δικαίωμα στην ελπίδα
H αλήθεια είναι ένα λεπτό ζήτημα και για μια άλλη κατηγορία ανθρώπων, τους βαριά άρρωστους. Σε αυτή την περίπτωση προκύπτει το εξής δίλημμα: πρέπει οι άνθρωποι αυτοί να μάθουν πόσες μέρες ζωής τούς απομένουν; Σύμφωνα με ειδικούς, τόσο από νομικής όσο και από ηθικής πλευράς, ο κώδικας δεοντολογίας επιβάλλει να ανακοινώνεται η αλήθεια στον άρρωστο. O γιατρός πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στον τρόπο με τον οποίο θα μεταφέρει την αλήθεια στον ασθενή και οφείλει να εκτιμά πόσο έτοιμος είναι ο τελευταίος να δεχτεί αυτή την πραγματικότητα.Ανεξαρτήτως συνθηκών, ο γιατρός πρέπει να ανοίγει ένα παράθυρο στην ελπίδα, η δύναμη της οποίας ενδέχεται να προκαλέσει ακόμη και το φαινόμενο πλασέμπο. Είναι ανεξήγητο με επιστημονικούς όρους πώς ένας ασθενής γίνεται καλά νομίζοντας ότι λαμβάνει κάποιο φάρμακο ενώ πίνει σκέτο νερό. Στις περιπτώσεις αυτές το δικαίωμα στην ελπίδα είναι πιο σημαντικό από το δικαίωμα στην αλήθεια.
focus

Αρχικό μήνυμα απο mnodespair

Αυτό θέλω.... Είτε μου αρέσει είτε όχι. Στα 33 μου χρόνια δεν παίζω με τις ψυχούλες του κόσμου. Φαντάζομαι ότι όταν έχεις δώσει στον άλλον και χώρο άπλετο για τον εαυτό του, όταν δεν απαιτείς κάτι παραπάνω γιατί γνωρίζεις τη θέση σου, την ηλικία σου, το πρόβλημα υγείας σου, δεν θες να τον καταντήσεις καψούρη, το έχεις εξηγήσει αυτό, απολαμβάνετε και οι δύο το ρομάντζο και έχετε συνεννοηθεί ότι όταν πρέπει να τελειώσει θα μιλήσετε ο ένας στον άλλον, τότε είναι άδικο αυτό που περνάω εγώ τώρα. Και ήμουν και εγώ άδικη όταν έβγαζα αρνητικά συμπεράσματα τα έκφραζα και δεν τα κρατούσα μέσα μου. Αν όμως τα κρατούσα μέσα μου, δεν θα ήμουν ΕΓΩ! Όταν υπάρχει ένα τρυφερό συναίσθημα, μία έλξη, μία ανάγκη για επικοινωνία με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, όταν δεν έχεις τσακωθεί μαζί του, κάτι περιμένεις.

Καταλαβαίνω την δίκαιη αγανάκτησή σου, γλυκειά μου, και μη νομίζεις ότι είσαι η μοναδική που έχει περάσει από τη συγκεκριμένη θέση...Πρέπει να καταλάβεις, όμως, ότι δεν στέκονται όλοι οι άνθρωποι άξιοι των περιστάσεων...¶λλοι δεν σε νοιάζονταν ποτέ αρκετά για να σου δώσουν μια απάντηση, άλλοι θεωρούν ότι δεν σου χρωστούν καμία απάντηση, άλλοι απλά σε προσπερνούν...
Ίσως η τίμια στάση σου να λες ακόμα και τα άσχημα με το όνομά τους ή να μη κρύβεσαι από τα κακώς κείμενα της όλης υπόθεσης,αντί να κάνει τον συγκεκριμένο άνθρωπο να σε εκτιμήσει,να τον φόβισε.Υπάρχουν πολλά "ίσως" και "μπορεί" που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να στα κάνει "επειδή",αν με καταλαβαίνεις...
Από τα λόγια σου καταλαβαίνω πως είσαι ένας ευαίσθητος άνθρωπος και ίσως δεν το χωράει το μυαλό σου αυτό που σου συνέβει αλλά...στη θέση σου απλώς δεν θα περίμενα καμία απάντηση...Και όταν παύεις να περιμένεις υποχωρεί και η επιθυμία σου για οποιαδήποτε απάντηση...
Μη σπαταλάς χρόνο πάρα με ανθρώπους που θα σε εκτιμούν,θα σε σέβονται και θα θεωρούν πως αξίζεις όλο το ενδιαφέρον,όλη την έλξη,όλη την επικοινωνία και πάνω από όλα...όλες τις απαντήσεις...
Πίστεψέ με,κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά για εσένα θα έχει πάντα μια απάντηση να σου δώσει, ακόμα και για τα πιο προσωπικά θέματα.Γιατί θα θέλει να ξέρεις...

Υ.Γ.Συγγνώμη εκ των προτέρων για το θάρρος να απαντήσω σε ένα τόσο προσωπικό σου θέμα δίχως να γνωρίζω και τις δύο πλευρές αλλά δεν αντιστάθηκα στο να σου γράψω τις σκέψεις μου πάνω σε αυτό που σε απασχολεί...

[quote=tristana;195855]Χαίρομαι για το θάρρος και να μου απαντάς. Δεν μπορώ να διαχειριστώ την άγνοια και το θέμα υγείας μου. Είναι όλα μαζί. Ας μάθω τι τρέχει και τότε θα βρω τρόπο να ξανασταθώ. Γιατί τόσος πόνος χωρίς λόγο; Γιατί; Πάντως ευχαριστώ

Sti doulia pou kai pou prepei na apofeugis na les alithia poles fores vriskese mplegmenos.
Sto spiti kai stin oikogenia sou panta alithia einai autoi pou se stirizoun.

Στη ζωη μου εχω πει αρκετα ψεματα, για διαφορους λογους.Η δυνατοτητα να επεξεργαζεσε στη στιγμη το πως πρεπει να εκφραστεις, ειναι μια λειτουργια οπως το να υπολογιζεις που θα πεσει η μπαλα μετα απο υψος. Ειναι θεμα εμπειριας, επιτυχιας, η αποτυχιας της σκεψης σου, συγκροτησης χαρακτηρα, ωριμωτητας, ξεκαθαρων στοχων, επεξεργασια σηναισθηματων, αξιακης συνειδησεως. Παντα ομως κραταμε στο πισω μερος του μυαλου μας τον ιερο σκοπο του προγραμματος μας, γιατι ειμαστε εγωιστικα γονιδια.

Μεγάλο και ωραίο θέμα άνοιξε ο johnana.
Όταν ο κόσμος απαλλαγή από τις φοβίες του και τις ανασφάλειες του τότε θα είναι σε θέση και να λέει και να δέχεται την αλήθεια, ως τότε πάντα θα χρησιμοποιεί εναλλακτικά πότε την αλήθεια και πότε το ψέμα, ανάλογα την περίσταση.
Πιστεύω δηλαδή ότι το να πούμε αλήθεια ή ψέματα έχει να κάνει με το κατά πόσον τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας και δεν φοβόμαστε τις συνέπειες των πράξεων μας ή των λόγων μας.
Αυτό που λέει και ο λαός "καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται"
Τώρα όσο αφορά το σκέλος αν θέλουμε να μας λένε την αλήθεια ή όχι, παλι έχει να κάνει με το κατά πόσο ώριμοι είμαστε μέσα μας για να αντέξουμε μια αλήθεια (που συνήθως όχι πάντα) πονάει.
Όπως και να 'χει το θέμα, η αλήθεια είναι μονόδρομος που δεν έχει επιστροφή και παρεκλήσεις, με το ψέμα μπορείς να ελιχθείς αλλά κατά κανόνα πάλι στον μονόδρομο καταλήγεις, οπότε.............!!!

Κάπου προηγούμενα διάβασα "ότι αν πορευτείς με ψέματα στο τέλος στην αλήθεια θα καταλήξεις" και το βρήκα πολύ σωστό.
Σε όποια περίπτωση και αν μιλάμε το τέλος είναι μονόδρομος και όποιον πάρει ο χάρος.
Όλοι λένε ότι θέλουν την αλήθεια έχοντας στο μυαλό τους την δική τους άποψη για την αλήθεια, αν τώρα δεν συμφωνεί τους ταράζει τα νερά με απρόβλεπτες συνέπειες γι' αυτούς και για τους άλλους.
Το θέμα αυτό είναι τόσο παλιό που δεν πρόκειται βέβαια να το λύσουμε, απλά με το να πούμε την γνώμη μας βοηθάμε να κατανοήσουμε γιατί σαν κοινωνία πάμε κατά διαβόλου, που λέει ο λαός.