Θέμα: επιλογή "αλήθεια ή ψέματα? "

Όταν επιλέγετε να πείτε μια αλήθεια ή ένα ψέμα το κάνετε για σας? ή για το άτομο που απευθύνεσθε?
Ποιό είναι αυτό το κριτίριο που σας καθορίζει αν θα πείτε αλήθεια ή ψέματα?
Είναι προφανές ότι όλοι κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε βρεθεί στο δίλημμα να επιλέξουμε ή το ένα ή το άλλο.
Ποιός όμως ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που βάρυνε στην τελική μας απόφαση.
Θα ήθελα αν είναι δυνατόν να απαντήσουν όσοι έχουν μια ξεκάθαρη άποψη πάνω σ' αυτό το ζήτημα και μπορούν να την τεκμηριώσουν και όχι μια απλή επιθυμία που πηγάζει σαν συνήθεια ή σαν στάση ζωής.

Πιστεύοντας ότι σας έδωσα το έναυσμα για έναν ακόμα διάλογο, περιμένω τις τοποθετήσεις σας.

Νομιζω οτι ειναι θεμα καταστασεων και δε μπορουμε να δωσουμε μια απολυτη απαντηση στο καθενα απο τα παρακατω ερωτηματα.

Όταν επιλέγετε να πείτε μια αλήθεια ή ένα ψέμα το κάνετε για σας? ή για το άτομο που απευθύνεσθε?

Πιστευω οτι παντα το κανουμε για εμας. Για να αποφυγουμε μια δυσκολια. Το ψεμα ειναι ο ευκολος δρομος. Αν ομως γνωριζουμε μια αληθεια που θα προκαλεσει πονο και δε θα ωφελησει σε τιποτα παραπανω το αλλο προσωπο, τοτε λεμε ενα ψεμα, ή κρυβουμε την αληθεια, για να τον προστατευσουμε. Σε αυτη την περιπτωση το κανουμε κυριως για τον αλλο, αλλα και λιγο για εμας, για να μη χρειαστει πχ να παρηγορουμε τον αλλο επι ωρες για ενα θεμα που δεν εχει και τοσο νοημα.

Ποιό είναι αυτό το κριτίριο που σας καθορίζει αν θα πείτε αλήθεια ή ψέματα?

Οπως ειπα και παραπανω το ψεμα ειναι μια ευκολη οδος για να αποφυγουμε μια δυσκολη κατασταση. Ομως ενα ακομα κριτηριο ειναι και ο ανθρωπος που εχουμε απεναντι μας, ποσο σημαντικος και τι ρολο εχει στη ζωη μας, αλλα κυριως αν ξερουμε οτι θα ακουσει και θα προσπαθησει να μας καταλαβει, χωρις να μας κρινει και χωρις να θυμωσει, τοτε πιθανον να του λεμε παντα την αληθεια σε ο,τι μας απασχολει. Αν περιμενουμε ασχημη αντιδραση τοτε πιο συχνα θα του λεμε αυτο που θα ηθελε να ακουσει...

Δεν καταλαβα καλα το κομματι που ελεγε για τεκμηριωμενες αποψεις επι του θεματος! Δηλαδη ζητας την αποψη επαγγελματιων ψευτων; Πλακα κανω ε!!!!
Το αναφερω απλα γιατι υπαρχουν δυστυχως ανθρωποι που λενε ψεματα με το παραμικρο, λογω συνηθειας, λογω χαρακτηρα, χωρις λογο, μυθομανεις κλπ....Υπαρχουν ανθρωποι που δεν καταφερνουν ή δεν τους ενδιαφερει να ειναι σωστοι απεναντι στους αλλους. Αυτοι λενε τα περισσοτερα και τα ηλιθιοδεστερα κατα τη γνωμη μου.

Προσωπικα τωρα, εχω πει ψεματα μονο στην εφηβεια, στους γονεις μου, για να βγαινω με το αγορι μου (γιατι δεν ηθελαν να ακουσουν για σχεση στα 17 μου....αφηστε τι τραβηξα....). Απο εκει και μετα δε χρειαστηκε να ξαναπω καποιο ψεμα, ζουσα πολυ μακρια απο το σπιτι αλλωστε. Απλα δεν τους ελεγα παντα ολη την αληθεια, ειχα την πολυτελεια να επιλεγω τι θα πω και τι οχι. Μεγαλωνοντας φυσικα αυτα τα φαινομενα μειωθηκαν κατα πολυ. Στις σχεσεις μου δε χρειαστηκε ποτε μεχρι σημερα να κρυψω το παραμικρο. Αυτο ειναι κατι για το οποιο νιωθω υπερηφανη, κι ευχομαι να μη χρειαστει να το κανω ποτε, ουτε και να συμβει αντιστροφα σε εμενα.

Και τελος για να θεσω κι εγω καποια ερωτηματα....
- το να μην αναφερεις ενα μερος της αληθειας, θεωρειται ψεμα;
- καμια φορα δε λεμε την αληθεια γυμνη, αλλα τη ντυνουμε οπως μας συμφερει, ή τελοσπαντων την υποστηριζουμε με διαφορετικο τροπο απο αυτον που βλεπει ο αλλος, διατηρωντας τη λογικη στα λεγομενα μας, αυτο μπορει να θεωρηθει ψεμα;

Αρχικό μήνυμα απο gwgw

Δεν καταλαβα καλα το κομματι που ελεγε για τεκμηριωμενες αποψεις επι του θεματος! Δηλαδη ζητας την αποψη επαγγελματιων ψευτων; Πλακα κανω ε!!!!

όταν έλεγα για τεκμηριωμένες απόψεις μιλούσα για αυτούς που είχαν βρεθεί κάποια στιγμή της ζωής τους στο δίλημμα και έπρεπε να αποφασίσουν αλήθεια ή ψέματα.

Αλήθεια johnana μου αλήθεια. Δεν αντέχω την άγνοια και τα διλήμματα. Αλήθεια, κι αν είναι φαρμακερή την προβάλλεις πιο ήπια. Μόνο αλήθεια!

Όλοι ερχόμαστε στην θέση να πούμε αυτά τα κατά συνθήκη ψεύδη, ή να παρηγορήσουμε κάποιον, ή για να φάει ένα παιδί το φαγάκι του, αλλά στις διαπροσωπικές ουσιαστικές σχέσεις επιμένω στην αλήθεια

Αν και η Gwgw με κάλυψε στα περισσότερα θα προσθέσω ότι, καταρχήν παίζει μεγάλο ρόλο το άτομο στο οποίο "χρωστάς" μια απάντηση.Υπάρχουν άτομα τα οποία εξ'αρχής γνωρίζεις ότι, ακόμα κι αν σου ζητούν την αλήθεια, δεν την αντέχουν.Εκεί ,τις περισσότερες φορές, προτιμώ να μη πω τίποτα παρά να πω ψέματα...
Το ψέμα για εμένα δεν είναι ο εύκολος δρόμος.Είναι ο δρόμος με τις περισσότερες στροφές.Γιατί θα χρειαστεί να επινοήσεις άλλα χίλια δύο ψέματα για να στηρίξεις το αρχικό...Και κάποια στιγμή θα κουραστείς...Και κάποια στιγμή, πάλι στην αλήθεια θα καταλήξεις γιατί δεν θα υπάρχουν άλλα ψέματα να πεις...
Με την αλήθεια μπορεί να πληγώσεις τον άλλο, μπορεί να χρειαστεί να αναλάβεις τις ευθύνες που σου αναλογούν αλλά είναι καλύτερα έτσι.Αθώα ψέματα λέμε όλοι και μάλιστα τις περισσότερες φορές για να προστατεύσουμε την προσωπική μας ζωή από τρίτους αλλά στα σοβαρά ζητήματα, μετράει πάντα η αλήθεια.Για εμένα αυτός είναι ο εύκολος δρόμος αν φροντίζεις να μην έχεις στις πλάτες σου πράγματα τα οποία δεν θα έπρεπε.

το να μην αναφερεις ενα μερος της αληθειας, θεωρειται ψεμα;

Πάρε μια ταινία και κόψε 2-3 σκηνές...Θα σου βγει μια εντελώς διαφορετική ταινία...Και σίγουρα όταν παραλείπουμε να πούμε κάποια κομμάτια της αλήθειας δεν επιλέγουμε ασήμαντα κομμάτια...Ή ας τη λέμε όλη ή καθόλου...

καμια φορα δε λεμε την αληθεια γυμνη, αλλα τη ντυνουμε οπως μας συμφερει, ή τελοσπαντων την υποστηριζουμε με διαφορετικο τροπο απο αυτον που βλεπει ο αλλος, διατηρωντας τη λογικη στα λεγομενα μας, αυτο μπορει να θεωρηθει ψεμα;

Αυτή είναι συνήθως μία τακτική για να μη πονέσουμε τον άλλο...Το να ωραιοποιούμε την αλήθεια στα μάτια του σημαίνει πως αν του τη λέγαμε γυμνή θα τον πονούσε.Προσπαθούμε, λοιπόν, ούτε αυτός να πονέσει πολύ ούτε εμείς να έχουμε όλο το εύρος των συνεπειών πάνω μας.Αυτό, πάντα προσωπικά, το θεωρώ χειρότερο από το ψέμα...Το θεωρώ κουτοπονηριά και υποβιβασμό της νοημοσύνης μου...
Μπορεί να ακούγομαι απόλυτη αλλά,ειδικά στον τομέα των σχέσεων, πραγματικά προτιμώ κάποιος να μου πει:"Δεν σου απαντώ" παρά να μου πει:"Τώρα θα σου πω την αλήθεια αλλά θα είναι σκέτο θέατρο" αν δεν θέλει ή δεν μπορεί να μου πει την αλήθεια γυμνή, καθαρή και ξάστερη...Και το ίδιο κι εγώ στη θέση του.

Δεν έχει σημασία αν χρησιμοποιηθεί ψέμα ή αλήθεια. Τίποτα μεμπτό δεν υπάρχει στο ψέμα. Ο χειρισμός του δε είναι μακράν πιο μπελαλίδικος από την αλήθεια καθώς για να συγκαλυφθεί θα πρέπει συνήθως να γίνει χρήση και νέου ψέματος.
Ο σκοπός για τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί αλήθεια ή ψέμα είναι κρίσιμης σημασίας. Η όποια ηθική ή ανηθικότητα αφορά το σκοπό και όχι την αλήθεια ή το ψέμα. Μια αλήθεια που λέγεται για να πληγώσει είναι εξίσου ποταπή με ένα ψέμα που λέγεται για να καλύψει μια άστοχη πράξη.
Η χρήση μιας καλλωπισμένης ή αποσπασματικής εκδοχής της αλήθειας αποτελεί αναμφίβολα ψέμα. Γενικολογώντας οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα καθώς τους διαφεύγει το σύνολο της αληθείας. Καθώς λοιπόν προσεγγίζουν αποσπασματικά την αλήθεια ακόμα κι όταν φιλότιμα λένε την αλήθεια πάλι ψεύτικος είναι ο λόγος τους...

[quote=tristana;195173]Υπάρχουν άτομα τα οποία εξ'αρχής γνωρίζεις ότι, ακόμα κι αν σου ζητούν την αλήθεια, δεν την αντέχουν.Εκεί ,τις περισσότερες φορές, προτιμώ να μη πω τίποτα παρά να πω ψέματα...

Αγαπητή μου φίλη, θα διαφωνήσω. Ο άνθρωπος που χρωστάει μία απάντηση, αν έχει καρδιά τότε νιώθει δυσάρεστα. Ο άνθρωπος που του χρωστάμε μια απάντηση υποφέρει. Προσωπικά θα μιλήσω: βλέπεις έναν άνθρωπο, σου κάνει κλικ, ξέρεις ότι μπορεί το ειδύλλιο να τελειώσει κάποια στιγμή για κάποιους λόγους, χωρίς αιτία κόβει ξαφνικά. Υποφέρεις. Ρωτάς γιατί και δεν απαντάει. Χίλιες φορές να μου εξηγήσει ένα λόγο παρά να υποφέρω με την άγνοια. Πονάει πιο πολύ. Γνωρίζοντας λοιπόν την αιτία, θα κλάψω, θα ξεσπάσω, θα σκεφτώ και θα ορθοποδήσω. Αγνοώντας όμως την αλήθεια, θα πονάω περισσότερο και θα εξακολουθώ να καταρρέω. Γιατί να το περάσω αυτό; Να μου πει την αλήθεια.

Έχω π.χ. ένα πρόβλημα υγείας, καλύτερα να μου πει ο γιατρός τι τρέχει, παρά να ψάχνομαι σαν χαζή και να μην μπορώ να σταθώ ψυχολογικά.

Τώρα..... αν είμαι θεόχοντρη, με ένα ποπό αεροδρόμιο, χάσω 2 κιλά και μου πει κάποιος "κορμάρα έγινες", αφενός θα τον θεωρήσω πολύ γελοίο, αφετέρου θα ντραπώ για το κόμπλεξ μου.

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Εγώ προσωπικά στις διαπροσωπικές σχέσεις, σε φλερτ και ρομάντζα θέλω και απαιτώ αλήθεια.

Δεν θα διεκδικήσω τα πρωτεία του φιλαλήθη.
Μεγάλωσα σε μια συγκροτημένη οικογένεια
με πολλές αξίες, με συμβουλές με πολλά πρέπει
ή δεν πρέπει- σ΄αυτά τα πρέπει θυμήθηκα
το χέρι του παπά που έπρεπε να φιλούμε όταν
τον συναντούσαμε στο δρόμο( αηδιαστικό)
Ήθελα πάντα να λέω την αλήθεια, κάτι σαν απολογία για
να τελειώνω μια κι έξω. Δεν άντεχα την αναμονή και την
πιθανή τιμωρία κυρίως από τη μαμά μου.
Μεγαλώνοντας είδα ότι η αλήθεια δεν ήταν πάντα το ζητούμενο.
Έμαθα ότι μπορείς να πεις την αλήθεια , κρύβοντας όμως ένα μέρος
αυτής. Έμαθα επίσης , ότι οι άνθρωποι στο σύνολό τους θέλουν
να ΄κουν ευχάριστα πράγρματα δηλαδή: Λες στον κόσμο αυτό που
θέλει ν΄ακούσει.
Παράδειγμα ο γιατρός, δεν σου λέει εξ αρχής << κύριε Πελατόπουλε
έχετε καρκίνο>>, πρώτον γιατί κινδυνεύεις να του ξεραθείς, μπάμ
και κάτω, δεύτερον θέλει να είναι πολύ σίγουρος γι αυτό που θα
διαγνώσει και τρίτον πρέπει και κάποιοι από μας να κάνουν τις εξετάσεις
. Είναι και τα καινούργια μηχανήματα που αγοράστηκαν στο ιατρείο, πρέπει
να βρεθεί ο εθελοντής σωστά?
Στις ημέρες μας το ψευδομαρτυρείν έγινε επάγγελμα που από την
φύση του και μόνο, απαιτεί ένα ιδιαίτερο ταλέντο μαζί όμως και
παλιανθρωπιά. Στέλνει ανθρώπους σε ισόβια, όχι πάντα βέβαια αθώους,
, και άλλους τους αθωώνει. Επαγγελματίες ψεύτες δηλαδή.
Δεν θέλω ν΄αναφερθώ στους Διαχειριστές της εξουσίας. Πόσα ψέμματα
μας έχουν πει?
Στις προσωπικές μου σχέσεις εκεί είμαι κάθετη απαιτώ την αλήθεια και
την ξεκάθαρη σχέση , γιατί ανάλογη είναι η συμπεριφορά μου.
Τέλος και πιό ουσιαστικό, έχω ή όχι πει ψέμματα στη ζωή μου, το βέβαιο
είναι ότι στην συμπεριφορά μου στον γιό μου δεν του έλεγα ψέμματα
για ν΄απαιτώ την αλήθεια ώστε αν κάτι πήγαινε στραβά στη ζωή του
να ήξερε ότι είμαι στο πλευρό του.

Αραγε πόσο εύκολο είναι να λές πάντα την αλήθεια;
Αραγε πόσο εύκολο είναι να βρίσκεις ψέματα για να κρύψεις την αλήθεια;
Τίποτα από τα δυο δεν είναι εύκολο... Και κανενα από τα δυο δεν ειναι
εύκολο να ακολουθείται πιστά .

Αλλωτε η αλήθεια σώζει άλλωτε καταβαραθρώνει.

Αλλωτε το ψέμα καλύπτει μια ασχήμια άλλωτε προσφέρει αυταπάτες.

Δε θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με τα "κατα συνθηκη ψεύδη " που λέγονται απ όλους μας και που σκοπό έχουν να σώσουν καταστάσεις οχι μεγαλης σημασίας .

Ουτε θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με την αλήθεια την προφανή και την ανώδυνη.

Αυτό που με απασχολει και σκεφτομαι τελευταία είναι πόσο ικανοί είμαστε
να λέμε την αληθεια όταν ξέρουμε ότι αυτη θα χαλάσει την εικόνα μας , θα δώσει κι άλλες διαστασεις στην εντύπωση που ενδεχομένως έχει σχηματίσει κάποιος για μας.
Με κόστος προσωπικό δηλαδή .

Πόσο γενναίοι έιμαστε και ειλικρινείς να πούμε στον προισταμενό μας "Ναι, εγώ είμαι υπεύθυνος για αυτό που έγινε" κι όχι να αρχισουμε να μασαμε τα λόγια μας προκειμενου να αφησουμε νέφη αμφιβολίας για το ποιος και τι.

Πόσο συχνά λέμε ευθεως την αλήθεια στους φίλους μας , στο σύντροφό μας για αυτά που νιώθουμε και σκεφτόμαστε;

Οταν διαπιστώνουμε πως κάτι δε παει καλά σε μια σχεση μας ,φιλική ή ερωτική ,έχουμε το θάρρος να κάτσουμε και να συζητήσουμε το πρόβλημα ή προτιμάμε το σιωπηρό ψέμα αφήνοντας τη σχέση να τελματώσει και ξαφνικά με μια
άσχετη αφορμή να τα θυμηθούμε όλα σε ενα τσακωμό εκτοξεύοντας κακίες;

Οταν τα παιδιά μας μας ρωτούν διάφορα τους λέμε την αλήθεια; Και δεν εννοώ
να κάτσουμε στο πεντάχρονο παιδάκι μας να εξηγησουμε με καθε λεπτομερεια πως γίνονται τα παιδια επειδη μας εκανε μια τετοια ερώτηση.. Αλλά τουλάχιστον να μη το παραπλανήσουμε με πελαργούς , νεραιδες και ξωτικά . Πχ..το ότι βγαίνει από τη κοιλίτσα της μαμάς νομίζω είναι επαρκής απάντηση γι αυτη την ηλικία .

Και δε κάνω τον πολύξερο και τον παντοδύναμο ...
Σε πολλά από τα παραπάνω έχω υποκύψει κι εγώ στην εύκολη λύση κάποιες (ελάχιστες ευτυχώς) φορές του ψέματος. Και μετα τσατίζομαι με τον εαυτό μου που δεν ειχα το θαρρος τη δεδομενη στιγμη να πω την αληθεια ..Γιατί μετα δεν είναι εύκολο...Ειναι που από μόνη της η αλήθεια τις πιο πολλες φορες δύσκολα ξεστομίζεται , πρέπει ταυτόχρονα να παραδεχτεις πως είχες πει ψεματα .

Προσπαθώ πάντως ..να γίνομαι όλο και πιο ευθύς ..όλο και πιο ειλικρινής ...

Πολλοί την ειλικρίνεια την μπερδεύουν με την αγένεια και το θράσος .
Και νομίζοντας πως ειναι οι αληθινοι της υπόθεσης ξεστομίζουν κάθε τι χωρίς να σκεφτούν τι επακόλουθα θα εχει ... Οχι ...Σαφώς και πρέπει να είμαστε οπαδοί της αλήθειας αλλά μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο ... Να γίνουμε αναιδεις, θρασείς και αγενείς σκορπώντας τον πόνο και έχοντας καθαρή τη συνείδηση μας πως είπαμε την αλήθεια..

Η αλήθεια σίγουρα και πρέπει να λέγεται...Να κάνουμε έναν διαχωρισμό ...Οι αλήθειες που ξέρουμε πως θα ενοχλήσουν και θα πονέσουν τον άλλο με τακτ...
Με το γάντι που λένε... Εδώ είναι που μπαίνει η υπομονή στη μέση ...να εχουμε την υπομονή να ταξινομούμε το τι θέλουμε να πούμε και να το λέμε έτσ ώστε να γίνεται όσο πιο ανώδυνο για τόν άλλο , αλλά και χωρίς να χάνει τη σημαντικότητά του.

[quote=mnodespair;195282]

Αρχικό μήνυμα απο tristana

Υπάρχουν άτομα τα οποία εξ'αρχής γνωρίζεις ότι, ακόμα κι αν σου ζητούν την αλήθεια, δεν την αντέχουν.Εκεί ,τις περισσότερες φορές, προτιμώ να μη πω τίποτα παρά να πω ψέματα...

Αγαπητή μου φίλη, θα διαφωνήσω. Ο άνθρωπος που χρωστάει μία απάντηση, αν έχει καρδιά τότε νιώθει δυσάρεστα. Ο άνθρωπος που του χρωστάμε μια απάντηση υποφέρει. Προσωπικά θα μιλήσω: βλέπεις έναν άνθρωπο, σου κάνει κλικ, ξέρεις ότι μπορεί το ειδύλλιο να τελειώσει κάποια στιγμή για κάποιους λόγους, χωρίς αιτία κόβει ξαφνικά. Υποφέρεις. Ρωτάς γιατί και δεν απαντάει. Χίλιες φορές να μου εξηγήσει ένα λόγο παρά να υποφέρω με την άγνοια. Πονάει πιο πολύ. Γνωρίζοντας λοιπόν την αιτία, θα κλάψω, θα ξεσπάσω, θα σκεφτώ και θα ορθοποδήσω. Αγνοώντας όμως την αλήθεια, θα πονάω περισσότερο και θα εξακολουθώ να καταρρέω. Γιατί να το περάσω αυτό; Να μου πει την αλήθεια.

Έχω π.χ. ένα πρόβλημα υγείας, καλύτερα να μου πει ο γιατρός τι τρέχει, παρά να ψάχνομαι σαν χαζή και να μην μπορώ να σταθώ ψυχολογικά.

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Εγώ προσωπικά στις διαπροσωπικές σχέσεις, σε φλερτ και ρομάντζα θέλω και απαιτώ αλήθεια.

Θα σου εξηγήσω πάνω σε ποιό σκεπτικό προτιμώ να κινούμαι σε αυτή την οδό, καλή μου, αφού πρώτα διευκρινίσω ότι μίλησα αποκλειστικά για τον τομέα διαπροσωπικών σχέσεων (αυτό όσον αφορά το παράδειγμα της υγείας που έθιξες και με το οποίο συμφωνώ μαζί σου)...
Παίρνω, λοιπόν,την περίπτωση που αναφέρεις-του ειδυλλίου-...
Κατά η διάρκεια ενός φλερτ ή κάτι παρόμοιου, οι άνθρωποι συνήθως συζητούν.Κι εκείνη τη περίοδο τα αυτιά και τα μάτια μας πρέπει να είναι ανοιχτά.Για να είμαστε σίγουροι,τουλάχιστον, ότι η όλη "κατάσταση" είναι αμοιβαία και όχι αποκύημα του δικού μας μυαλού και της δικής μας καρδιάς μόνο.
Το να διακόψει κάποιος το φλερτ μαζί σου είναι απίθανο να συμβεί χωρίς να σου έχει δώσει κάποια σημάδια πριν.Δεν σου μιλάει τόσο συχνά, μπορεί να σε αποφεύγει,δεν είστε πλέον στο ίδιο μήκος κύμματος γενικότερα.Εκεί ήδη το μυαλό μας προσπαθεί να καταλάβει τί έχει συμβεί.Και σίγουρα θα πλάσει διάφορα σενάρια.Αν όμως κάτσουμε και σκεφτούμε αντικειμενικά την όλη κατάσταση καθ'όλη τη διάρκεια του φλερτ, αν σκεφτούμε τις λεπτομέρειες που πάνω στον ενθουσιασμό παραβλέψαμε, η απάντηση είναι συνήθως μπροστά στα μάτια μας.Ξέρεις,τυχαίνει να μην υποστηρίζω την ιδεολογία "μου ήρθε ουρανοκατέβατο"...
Πάντα κάτι μας έχεις δείξει το άλλο άτομο το οποίο εμείς δεν προσέξαμε όταν έπρεπε.Ακόμα και κάτι που ίσως το ενοχλούσε στη συμπεριφορά μας...Αν για παράδειγμα,φλερτάρουμε με κάποιον που είναι κάπως αντικοινωνικός κι εμείς γινόμαστε φορτικοί,απαιτητικοί,θα καταλήξουμε να του γίνουμε και ενοχλητικοί στο τέλος.Γιατί δεν σεβαστήκαμε τον χώρο που ήθελε για τον εαυτό του.
Αν πάλι, δεν μπορούμε να καταλήξουμε μόνοι μας σε μια απάντηση, απλά επιμένουμε να μας απαντήσει ξεκαθαρίζοντας στον άλλο ότι απλά ζητάμε το "γιατί".Τις περισσότερες φορές, ο άλλος θα κατάληξει να μας δώσει την απάντηση που ζητάμε, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Απλά, δεν δικαιολογείται η άγνοια μεταξύ ώριμων ατόμων και όταν ξέρω πως έχω δείξει τα σημάδια που έπρεπε στον άλλο, θεωρώ περιττό να με ρωτάει τα αυτονόητα.Τώρα, αν δεν μπορεί να κατανοήσει τα αυτονόητα...τί να του εξηγήσεις?

Πολλοί την ειλικρίνεια την μπερδεύουν με την αγένεια και το θράσος .
Και νομίζοντας πως ειναι οι αληθινοι της υπόθεσης ξεστομίζουν κάθε τι χωρίς να σκεφτούν τι επακόλουθα θα εχει ... Οχι ...Σαφώς και πρέπει να είμαστε οπαδοί της αλήθειας αλλά μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο ... Να γίνουμε αναιδεις, θρασείς και αγενείς σκορπώντας τον πόνο και έχοντας καθαρή τη συνείδηση μας πως είπαμε την αλήθεια..

Σωστή η παρατήρησή σου...Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, παύει να έχει σχέση με την αλήθεια, έχει περισσότερο σχέση με την κακία και τα απωθημένα μας προς τον άλλο άνθρωπο ή με μία παράλογη επιθυμία μας να φανούμε σκληροί άνευ λόγου...Και συμφωνώ απόλυτα ότι το να λέμε την αλήθεια δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση το θράσος και την αγένεια. Όλα μπορούν να ειπωθούν με απλά λόγια, με συμπόνια πάνω από όλα, αλλά δίχως να ωραιοποιήσουμε ο,τιδήποτε.Ακόμα και ο τόνος της φωνής μας παίζει ρόλο.

Αυτό που με απασχολει και σκεφτομαι τελευταία είναι πόσο ικανοί είμαστε
να λέμε την αληθεια όταν ξέρουμε ότι αυτη θα χαλάσει την εικόνα μας , θα δώσει κι άλλες διαστασεις στην εντύπωση που ενδεχομένως έχει σχηματίσει κάποιος για μας.
Με κόστος προσωπικό δηλαδή .

Πόσο γενναίοι έιμαστε και ειλικρινείς να πούμε στον προισταμενό μας "Ναι, εγώ είμαι υπεύθυνος για αυτό που έγινε" κι όχι να αρχισουμε να μασαμε τα λόγια μας προκειμενου να αφησουμε νέφη αμφιβολίας για το ποιος και τι.

Πόσο συχνά λέμε ευθεως την αλήθεια στους φίλους μας , στο σύντροφό μας για αυτά που νιώθουμε και σκεφτόμαστε;

Οταν διαπιστώνουμε πως κάτι δε παει καλά σε μια σχεση μας ,φιλική ή ερωτική ,έχουμε το θάρρος να κάτσουμε και να συζητήσουμε το πρόβλημα ή προτιμάμε το σιωπηρό ψέμα αφήνοντας τη σχέση να τελματώσει και ξαφνικά με μια
άσχετη αφορμή να τα θυμηθούμε όλα σε ενα τσακωμό εκτοξεύοντας κακίες;

Και πάλι πολύ σωστά τα ερωτήματά σου.Φίλε ravos, όλοι έχουμε περάσει πολλά, ακόμα και τον δρόμο του ψέματος για να καταλήξουμε πως μόνο η αλήθεια έχει ουσία στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.
Γιατί να μη "τσαλακώσουμε" την εικόνα μας μπροστά στα μάτια του άλλου?Ποιά η αξία του να τον κάνουμε να συμπαθεί ή να αγαπά μία εικόνα μας σε illustration χαρτί αφού δεν θα είναι αυτό που πραγματικά είμαστε εμείς μέσα μας?Αξία έχει η αγάπη γι'αυτό που πραγματικά εκπροσωπούμε κι αυτό πρέπει να το δείχνουμε εκεί που θέλουμε να μας γνωρίσουν πραγματικά αν δεν μπορούμε, για προφανείς λόγους, να το δείχνουμε παντού και πάντα.
Μπορούμε να αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης μας στη δουλειά μας όταν καταλάβουμε ότι ακόμα κι εκεί πρέπει να είμαστε γενναίοι και να παραδεχόμαστε τα λάθη μας.Προσωπικά το ακολουθώ πάντα και ειλικρινά πάντα εκτιμήθηκε από τους εκάστοτε προϊστάμενούς μου.Όσο και να μασήσουμε τα λόγια μας δεν τους πείθουμε για κάτι γιατί έχουν υπάρξει στη θέση μας πριν από εμάς και ξέρουν.
Για τα τελευταία ερωτήματά σου, πιστεύω πως όσο μεγαλώνουμε και ξεσκαρτάρουμε τις σχέσεις μας κρατώντας δίπλα μας άτομα τα οποία πραγματικά εκτιμάμε και θέλουμε δίπλα μας, τόσο πιο ειλικρινείς γίνονται οι σχέσεις μας.Ωριμάζουμε και θέλουμε να ασχοληθούμε πραγματικά με τα δικά μας άτομα και εκείνα με εμάς πάνω σε μία "καθαρή" βάση.Δεν ξεχνάμε τον διάλογο,τον επιζητούμε και μάλιστα σε ουσιαστικό επίπεδο.Αρκεί να υπάρχει ανταπόκριση κι από την άλλη πλευρά.Διαφορετικά δεν έχει ουσία...Ακόμα κι αν δεν υπάρχει, όμως,η ανταπόκριση που θα θέλαμε αρκεί ένα,δικό μας, "κάτσε να μιλήσουμε" για να γίνει η αρχή.
Και οι "κακίες" στις οποίες αναφέρθηκες αν το καλοσκεφτείς...αλήθειες που δεν ειπώθηκαν όταν έπρεπε είναι...Γιατί κάποιος προτίμησε να τα "μασήσει" την στιγμή που έπρεπε να μιλήσει για να έχει την ευκαιρία να μας τα πετάξει στα μούτρα όταν θα κρίνει ότι ήρθε μία πιο "συμφέρουσα" στιγμή ή όταν θέλει να προστατεύσει και να καλύψει τον ίδιο του τον εαυτό.