Θέμα: ΤΕΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΤΕΡΟΙ ΤΕΚΕΔΕΣ


Οι τεκέδες στην Αττική ήταν πολλοί, οι περισσότεροι ήταν μέσα σε παράγκες στις φτωχογειτονιές Κοκκινιά, Κερατσίνι, Δραπετσώνα, Πειραιά, Πέραμα κλπ. Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς:

- Του Ζουάνου του Καλοκαιρινού

Μες του Ζουάνου την αυλή
Σκοτώσαν ένα χασικλή.

- TουΠερδικάκη ή Μπισμπίρα (Στις εφημερίδες της εποχής, βρίσκουμε αρκετές πληροφορίες για τον «περίφημο τεκέ». Σε άρθρο της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ της 6/9/1902 με τίτλο «Ο χθεσινός φόνος εντός χασισοποτείου», διαβάζουμε:

«Εις το τέλος της οδού Ψαρομηλίγκου, παρά την Αγία Τριάδα, εις ένα στενόν που προκαλεί τρόμον, λειτουργεί από πολλού το χασισοποτείον του Περδικάκη ή Μπισμπίρα ή άλλως εις την γλώσσαν των χασισοποτών «Τεκές του Παναγούλια» καλουμένου.»

Ο τεκές αυτός ήταν στην Αθήνα όχι στον Πειραιά, οδό Ψαρομηλίγκου αυτό φαίνεται και από το πιο κάτω δημοσίευμα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της 13/1/1901:

«Εις την οδόν Ψαρομηλίγγου από πολλού λειτουργεί υπό το πρόσχημα καφενείου και με τον όχι τόσον εύφημον τίτλον του τεκέ εν καταγώγιον του χειρίστου είδους εντός του οποίου συναγελάζοντο τακτικά όλα τα καθάρματα και τα περιτρίμματα της πρωτευούσης, χασισοποτούντα, χαρτοπαίζοντα και διαπράττοντα παντοίας φαυλότητας.
… Το απαίσιον αυτό κέντρον ήτο γνωστόν εις την αστυνομίαν, η οποία πολλάκις αγεληδόν συνελάμβανε τους τροφίμους αυτού, δια να τους απολύση την άλλην ημέραν.
… Ο αστυφύλαξ της καταδιώξεως Δημήτριος Μπουρλάκος είχεν εντολήν να εισέλθη εις το καταγώγιον. Πράγματι δε φέρων πολιτικήν ενδυμασίαν και ακολουθούμενος παρ άλλου συναδέλφου του, μείναντος έξωθεν, εισήλθεν εις το κατάστημα και με το περίστροφον εις τας χείρας επέταξεν εις τους χασισοπότες να μη κουνηθούν. Προ της απροόπτου αυτής εφόδου του αστυφύλακος οι χασισοπόται και οι λοιποί φαυλόβιοι κατ αρχάς υπεχώρησαν, ιδόντες όμως κατόπιν ότι δεν είχον απέναντί των ή έναν μόνον αστυφύλακα, ερρίφθησαν κατ αυτού περί τους εικοσιπέντε φαυλόβιοι, ων τας κεφαλάς δεν είχεν τελείως παραλύσει το κάπνισμα του χασίς, και άλλοι δια μαχαιρών, άλλοι δι άλλων φονικών οργάνων ετραυμάτισαν τον ατυχή αστυφύλακα πριν ή ούτος προφθάση καν να αμυνθή εις το στήθος παρά την καρδιακήν χώραν, εις την κεφαλήν και εις άλλα μέρη του σώματος.
… Η κατάστασίς του όμως είναι κρισιμωτάτη, ολίγαι δ ελπίδαι υπάρχουσι περί της διασώσεως αυτού. Εκ των δραστών η αστυνομία ηδυνήθη να συλλάβη τρεις.
Πλην όμως τούτων παρουσιάσθη χθες μόνος εις το 3ον τμήμα ο πυροβολητής Σωτήριος Μπισμπίκης, αδελφός του ετέρου των διευθυντών του καταγωγίου ο οποίος ήτο εντός αυτού κατά την ώραν της φονικής σκηνής…»




-Του Ζάμπικου (στου Βρυώνη στον δρόμο που πάει για το Ζάνειο νοσοκομείο)
- Του Καρίπη (δίπλα στον παλιό επιβατικό σιδηροδρομικό σταθμό του Πειραιά προς την πλευρά της Δραπετσώνας).
- Του Μάνθου (δίπλα στον παλιό επιβατικό σιδηροδρομικό σταθμό του Πειραιά προς την πλευρά της Δραπετσώνας)
- Του Κωλομπότη.
- Του Περδικάρη

Στον τεκέ του Περδικάκι
την μπουκάρισα βραδάκι
λίγο για να μαστουρώσω
και τους μάγκες ν' ανταμώσω.

Πέντε κάθονται τριγύρω
και τον μάπα φέρνουν γύρω
δώσε μου να την τραβήξω
το μυαλό μου να ζαλίσω.

Ώχου

Περδικάκη γέμισέ τον
και το μάπα φούντωσέ τον
να κεράσω 'γω τους μάγκες
να μην κάνουν ματσαράγκες.

Πιάσε και το μπαγλαμά σου
για ν' ακούσω την πενιά σου
να μας παίξεις ζεϊμπεκάκι
να χορεψομε λιγάκι.

Γειά σου Ρίτα μου.

-Του Φώτη (Ο Κουνάδης λέει πως ο τεκές του Φώτη αναφέρεται και σε κάποιο άλλο τραγούδι με το Ρούκουνα).

- Του Μαουνιέρη
«Τον τεκέ του Μαουνιέρη μας εστήσανε καρτέρι…» γύρω στο 1918.
- Ο τεκές του Γάκη ή Τάκη.
- Ο τεκές του Ροϊδίτη
- Ο τεκές του Ντανάκουλη
- Ο τεκές του Μπάρμπα Σπύρου
Αφήγηση της Αγγέλας Παπάζογλου:
… Ο τελευταίος ήτανε… Ξέρεις που; Στο πλάι που το λένε τώρα Πρεβολάκι στου Μπεναρδή. Στο πλάι εκεί, πούναι τώρα η εκκλησιά η Παναγίτσα… Εκεί είχε ένα βουνό σκουπίδια…. Και στην κορφή των σκουπιδιών, ήτανε ένας τεκές, μια παράγκα… Τόχε ένας γέρος, μπάρμπα Σπύρος…

- Ο τεκές της Μαριγώς
- Ο τεκές του Μπάρμπα-Γιάννη (στο Πασαλιμάνι)
- Ο τεκές του Νικήτα
- Ο τεκές του Μπότακα,
-Ο τεκές του Μαρκεζίνη, τεκέδες στον Πειραιά μετά το 1920.
Γιάννης Μαρκεζίνης: Ο τεκές του (τον οποίο είχε συνεταιρικά με το Γιώργο Κερκυραίο) βρισκόταν στην αρχή της οδού Κρεμμυδαρού, στη Δραπετσώνα, λίγα βήματα πιο πέρα από τη θρυλική σιδερένια γέφυρα του Αγίου Διονυσίου (που υπάρχει ακόμη και σήμερα και ενώνει τους δύο δήμους - Πειραιώς και Δραπετσώνος).


- Ο τεκές του Γκότση (στη Φρεατύδα πλάι στου Καλαμπάκα)
- Ο τεκές του Γέρο-Μπλέτσα
- Του Μίχαλου (Παράγκα στα Χιώτικα, όπου έμενε αυτός με την γυναίκα του, αυτός ήταν ανυπότακτος και τον κυνηγούσαν να πάει φαντάρος ).

Χαρμάνης είμαι απ το πρωί
Και πάω να φουμάρω
Μες τον τεκέ του Μίχαλου
Πόχει το φίνο μαύρο

- Του Σάλωνα (Παράγκα ξύλινη στο Καστράκι, στον ¶γιο Διονύση , στα Βούρλα).
- Του Αβιγλή (Στα λιπάσματα της Δραπετσώνας).
- Του Σταύρακα ή Σταύρος (Στις γραμμές του τραίνου, στα Καμίνια, κατά τις διηγήσεις του Μάρκου Βαμβακάρη τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί ).
- Του Λυκαδιώτη (μαγαζί σαν καφενείο).
- Του Γεράσιμου (Στο Γκαζοχώρι).
- Του Γραβαρά ή Γκραβαρά (Στο Μενίδι οδό Αναργύρων , ήταν αριστοκρατικός τεκές που πληρούσε όλες τις προδιαγραφές, σάλα, βρύση, γλυκό, πιάνο και μετά ορχήστρα, εκεί έπαιζε ο Μανόλης ο τούρκος που ήταν «είδωλο της μαγκιάς» χασικλής και αυτός και άλλες ευκολίες).
- Η σπηλιά του Κουλού.
- Του Κυριάκου (στην Ανάσταση στο Κερατσίνι)
Κλπ
Σαν τεκέ μπορούσαν να φτιάξουν οι χασικλήδες κάποια βράχια στην ακτή ή μια σπηλιά στο βουνό, στόχος τους ήταν «Να φουμάρουνε αργιλέ γιαβάσικο» δηλαδή με ησυχία.


Ας δούμε μια αφήγηση του Νίκου Μάθεση:

«Τότες ο Πειραιάς ήταν πολύ άγριος…. Παράγκες, τεκέδες, εμπόριο ναρκωτικών στο φόρτε, μπουρδέλα, αγαπητικοί, κακοποιοί, λαθρέμποροι, μάγκες, νταήδες, μπερμπάντηδες, πρεζάκηδες, χασικλήδες, μαχαιροβγάλτες, σκυλόμαγκες, ντερβισόπαιδα, αποφάγια μάγκες…. Όσο για ντεκέδες από την Πειραϊκή, Παναγίτσα, ¶γιο Νείλο, Γύφτικα, στο Χατζηκυρειάκειο, στην Τρούμπα και όσο πιο πέρα πήγαινες, ¶γιο Διονύση, εκεί φουμάρανε στο δρόμο. …, σε κάθε καταγώγιο και σε κάθε καφενείο έπρεπε να είναι κρεμασμένα 3-4 μπουζούκια και μπαγλαμάδες για το σκυλολόι (πελάτες) που εσύχναζαν μέσα, όχι όμως στα κεντρικά, μόνον στα συνοικιακά. Διότι για να είχες τότε καφενείο, έπρεπε να ήσουν μούτρο, δηλαδή να ήσουν του κουρμπετιού και να είχες εγκληματίσει απαραιτήτως. Σε αυτά τα καφενεία, δε σταματούσε μέρα-νύχτα το μπουζούκι από τους κοπρόμαγκες και τους γνήσιους μάγκες. Επίσης στου Καραϊσκάκη, στα υπόστεγα στον Πειραιά, στου Τσελέπη, το μπουζούκι ήταν στην ημερήσια διάταξη, πενιές της φυλακής από ανέκδοτους συνθέτες… Μέρα και βράδυ όπου και να πέρναγες, δηλαδή από καφενείο, άκουγες το κελάηδισμα του μπουζουκιού ή του μπαγλαμά και την μυρωδιά της ταλμίρας (χασίς) ή από αργιλέ ή από τσιγαρλίκι. Και αυτός που το έπαιζε δεν ήταν κανά παιδάκι, ήταν άνθρωπος της τούφας και το είχε μάθει στο σχολείο-φυλακή… Δεν υπήρχανε, τότες, μπουζουξήδες επαγγελματίες. Μόνο παλιοί μάγκες έπαιζαν μπουζούκι, παλιοί κατάδικοι, γεροντόμαγκες, παλιοί τεκετζήδες, μόρτηδες και άλλοι της πιάτσας…»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Του Ζουάνου του Καλοκαιρινού


Όσοι ξέρουν από Πειραιά θα γνωρίζουν ότι υπάρχει και στάση Καλοκαιρινού


Για του Μάνθου τον τεκέ υπήρχε το πιό κάτω :

Μεσα στου Μανθου τον τεκε
πινουν οι μαγκες αργελε(αργιλε)

Αργελεδες και τσιγαρο με χασισι
Προυσας μαυρο

του Γιοβάν Τσαούς


Θα πρέπει να πω ότι όλοι αυτοί οι τεκέδες που βλέπετε είναι από τον Πειραιά, η κατάσταση δεν είναι πλήρης, στοιχεία έχουν παρθεί από διηγήσεις και χασικλήδικά τραγούδια.
Τι συνέβαινε τώρα στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και τις λοιπές μεγάλες πόλεις δεν το έψαξα ιδιαίτερα, κάποια λίγα στοιχεία θα φροντίσω να μαζέψω και θα τα παραθέσω στο τέλος της εργασίας μου.

*********************

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΤΕΚΕ

Ο τεκές είχε αλλού χώμα και αλλού σανίδια για πάτωμα, κυρίως όμως είχε χώμα, στον τεκέ ήθελαν απόλυτη ησυχία, όχι μουγγός αλλά ήσυχα, όλα τα κάνει τεκιτζής, όλοι ρούφαγαν από το ίδιο καλάμι του ναργιλέ.


Τα έπιπλα του τεκές είχε καρέκλες (όχι πολλές κάνα δύο), καναπεδάκια, σοφράδες και πολλά σκαμνιά (αναλυτικά πως είναι ο τεκές θα τον παρουσιάσω στο κεφάλαιο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΕΚΕΣ, όχι ότι έτσι ήταν οι τεκέδες στην Ελλάδα, αλλά παίρνεις μια άποψη πως ήταν ο τεκές).

****************
ΣΗΜΕΙΩΣΗ

http://www.greektube.org/content/view/56078/2/

Εδώ βλέπουμε ένα μπουζικάδικο με πουτάνες και με τεκέ πίσω από το μαγαζί. Δεν πέφτει μακριά η απεικόνιση από την πραγματικότητα.

Bλέπουμε ότι ο "Θωμάς" ανάβει τον λουλά (που δεν είναι γυάλινος) και τον δίνει στον χασικλή.

Φίλε Αίολε, με ταξίδεψες άγρια στα πατρικά μου μέρη. Όχι ότι σήμερα δεν έχω σχέση μ΄αυτές τις περιοχές, έχω και παραέχω. Αλλά ταξίδεψα, εκεί , στα χρόνια του παππού μου , και στα παιδικά του πατέρα μου. Σ΄ευχαριστώ που μου τα ξαναθύμισες.

ΣΥΝΕΡΓΑ ΤΕΚΕ

ΜΑΓΚΑΛΙ : Απαραίτητο χειμώνα καλοκαίρι εκεί υπήρχαν διάφορα καρβουνάκια (από θυμάρι που τα άφηναν να ξεραθούν , αμύγδαλα, μπαμπάκι κλπ).

ΤΕΝΕΚΕΣ : Υπήρχε ένα τενεκές με νερό για να φτύνουν μέσα οι χασικλήδες όταν τους έπιανε βήχας.

ΝΑΡΓΙΛΕΣ: Ήταν από καρύδα (την έκοβαν και έβγαζαν από μέσα το φαί της , βάζανε καλάμι. Φτιάχναν την ντουμανόπορτα, το σερί ) , από σταμνάκι, από τενεκέ του γάλακτος, από πέτρα, από τούβλο (σκαλιστό σαν φλιτζανάκι), ναργιλέδες από γυαλί δεν υπήρχαν, αυτοί υπήρχαν στα καφενεία.

(Περιγραφή του αργιλέ θα κάνω πιό κάτω στο κεφάλαιο ΤΡΟΠΟΙ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΑΣΙΣ).



Το μαγκάλι αυτό είναι πολυτελείας, δεν ήταν έτσι τα μαγκάλια που εγώ θυμάμαι.



Κάτι τέτοιο με πολύ κοντά πόδια, χωρίς το μέρος που βάζει ο καστανάς τα κάστανα και ο τενεκές ποιό πλατισμένος και ποιό κοντός, όπως στην προηγούμενη φωτογραφία, φυσικά μαγκάλια σαν αυτά που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι τότε δεν υπάρχουν ούτε σαν ενθύμιο διότι ήταν από τενεκέ και φυσικά δεν είναι δυνατόν να διατηρηθούν, και εγώ πολύ λίγο τα συνάντησα (αν δεν κάνω λάθος η φωτογραφία αυτή είναι στην γέφυρα του Αγίου Διονύση που ενώνει την Δραπετσώνα με τον Πειραιά, θέλω να προσέξετε από πίσω το μαγαζί που είναι "τροχείο" δηλαδή μέρος που τρόχιζαν μαχαίρια και ψαλίδια).

Το Μαγκάλι αυτό είναι Μικρασιάτικο. Και η Γέφυρα πρέπει να είναι αυτή. Όχι από την στενή πλευρά της, αλλά από την φαρδιά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Πράγματι Ζάσταβα μαγκάλι είδα μόνο σε μικρασιάτες, ήταν μια φτηνή μέθοδος για ζεστασιά, φτιαχνόταν από λαμαρίνα άβαφη που από την θερμότητα σκούριαζε και καταστρεφόταν γρήγορα, το μαγκάλι του καστανά είναι πολύ επαγγελματικό σε σχέση με αυτά που χρησιμοποιούσαν οι πρόσφυγες. Τώρα το άναβαν με κάρβουνα (στην καλύτερη) ή με πιταράκια (αυτά ήταν καρβουνόσκονη και περιττώματα ζώων τα οποί τα ζύμωναν σε σχήμα κεφτέδων (μεγάλων σαν την παλάμη μας). Το μαγκάλι ήταν επικίνδυνο διότι η καύση γίνεται στον χώρο και γίνεται κατανάλωση οξυγόνου και εκπέμπεται διοξείδιο του άνθρακα, οι χώροι κρατούντο κλειστοί λόγω του κρύου και έτσι υπήρχαν θάνατοι από έλλειψη οξυγόνου. Στην δεκαετία του 50 και πιό πίσω έβλεπες μαγκάλια στα πεζοδρόμια και ανοικτά παράθυρα για να ανανεωθεί ο αέρας ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ αν κάποιος κοιμόταν το βράδυ με μαγκάλι αναμμένο ΔΕΝ ΞΗΜΕΡΩΝΟΤΑΝ.

Να κάνω και μια διευκρίνηση επί του θέματος, θα διαβάσατε ότι στον τεκέ στο μαγκάλι είχαν κάρβουνα από θυμάρι, αμύγδαλα, μπαμπάκι κλπ το μπαμπάκι το χρησιμοποιούσαν έλλειψη άλλου κάρβουνου, το θυμάρι και το αμύγδαλο για να παίρνει μυρωδιά το χασίσι. Αν και θα δείτε στο κεφάλαιο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΕΚΕΣ ότι οι ανατολίτες είχαν διάφορους τρόπους στην χρήση.

ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑ, υπόσχομαι ότι θα έχει πολύ ενδιαφέρον στην συνέχεια.


ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

ΤΟΥΜΠΕΚΙ : Είναι ένα φύλο καπνού που δεν το κόβουν όπως το καπνό, το κόβουν ψιλό με μαχαίρι., οι χασικλήδες κάπνιζαν τα «καήματα του τουμπεκιού» δηλαδή αυτά που έμεναν στους γυάλινους ναργιλέδες των καφενείων (τα οποία δεν είχαν χασίσι)

ΤΖΟΥΡΑ : Είναι «καήματα του τουμπεκιού» αλλά και η ρουφηξιά.

ΖΑΦΕΙΡΙΑ : Είναι οι καπνίλες και τα λάδια, μέσα στο νερό του ναργιλέ.

ΤΡΑΒΗΧΤΌ : Είναι το καλάμι από το οποίο ρούφαγαν.

ΚΑΙΝΑΡΙ : Αναφερόταν για το καλό χασίσι που γινόταν μέσα από μια ειδική επεξεργασία ο Μάρκος αναφέρει τον τρόπο.

ΤΣΙΚΑ : Είναι το μισό δράμι .

ΖΟΥΛΑ : Μέρος όπου έκρυβαν τα σύνεργα για να μη τα βρει η αστυνομία (ανοίγανε λάκκους και τα θάβανε, σε κρύπτες στην ντουλάπα, το χασίσι κρυβόταν σε τενεκέδες των σκουπιδιών, στα κεραμίδια κλπ μέρη τυλιγμένο σε λαδόχαρτο.

ΤΗΝ ΨΩΝΙΣΑ : Όταν ο χασικλής παθαίνει ζημιά και δεν μπορεί να συνέλθει.

ΜΠΑΣ ΧΑΣΙΚΛΗΣ : Αρχιχασικλής.

ΤΕΡΙΑΚΛΗΣ : Παθιασμένος, θεριακλής.

ΕΛΚΕΦΗΣ : Πρωτάρης

ΤΕΚΕΤΖΗΣ

Οι τεκετζήδες συνήθως φουμάρανε και οι ίδιοι και όταν ήταν ο ίδιος μαστούρης έβαζε «υπάλληλο», δηλαδή κάποιο χασικλή που του χρώσταγε να διεκπεραιώνει την δουλειά. Οι σχέσεις τους με την αστυνομία ήταν ύποπτη συμβιβασμού, κατάδοσης και εξαπάτησης.

Ο Σάλωνας ήταν ήσυχος άνθρωπος, ντυμένος πολύ καλά με δακτυλίδια, κουστούμι, ήταν Θεσσαλονικιός και η οικογενειάρχης πολύ καλός, στον τεκέ του πήγαιναν οι φουκαράδες χασικλήδες, είχε κάνει φυλακή στην Παλαιά Στρατώνα.
Ο Μίχαλος είχε τεκέ για «φίνους μάγκες», οι λεφτάδες και λειτουργούσε όλο το εικοσιτετράωρο, δεν είχε καλές σχέσεις με την αστυνομία και γι αυτό τον κυνηγούσανε (φυλακές, εξορία, ξύλο κλπ).
Ο Πολυκαρδιώτης είχε τεκέ για εργαζόμενους χασικλήδες που εξ υπακούετε ότι είχαν και λεφτά.
Ο Αβίγλης δεν έβλεπε καθόλου «ήτανε γκαβός και από τα δύο μάτια», παλιός βουτηχτής, οικογενειάρχης με πολλά παιδιά.
Ο Γραβαράς είχε την φήμη παλικαριού με ψυχή, ήσυχος άνθρωπος, καταγόταν από την Μύκονο και διαρρήκτης πρώτος, είχε κάνει φυλακή στην Παλαιά Στρατώνα.

Ας δούμε τι λέει ο Νίκος Μάθεσης για τους τεκετζήδες:

Οι τεκετζήδες ήταν μάγκες αλλά όχι νταήδες, δεν ήταν σκυλόμαγκες ποτέ. Ένας σκυλόμαγκας που είχε κάνει χρόνια στη φυλακή δεν έκανε αυτή τη δουλειά, να γεμίσει το λουλά, να τον ανάψει και να τον δώσει σʼ αυτόν που παρήγγειλε, σε άνα μαγκάκι που θέλει να βγει κι αυτός κάτι, να του κάνει τον υπηρέτη.

Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο «ειδυλλιακά» όσο τα παρουσιάζει ο Μάθεσης. Να τι αφηγείται στο Λευτέρη Παπαδόπουλο ο Ιωάννης Κανακάρης υπασπιστής του περιβόητου ενωματάρχη της Ασφάλειας Πειραιώς Γιάννη Γαλιγάλη:

Αρκετές φορές (η αστυνομία συνεργαζόταν με τους τεκετζήδες). Όχι όμως για να πιάνει τους χασικλήδες, αλλά για να συλλαμβάνει τους κλέφτες. … Μόλις, λοιπόν ο τεκετζής έβλεπε στον τεκέ ένα άγνωστο πρόσωπο που είχε πάει για να φουμάρει δήθεν, αλλά στην πραγματικότητα για να κρυφτεί από την Ασφάλεια, …, έκανε το εξής κόλπο: κουνούσε στο παράθυρο του τεκέ μια μικρή σημαιούλα, που την είχε δεμένη μʼ ένα σπάγκο. Κάποιος πιτσιρίκος, που τον είχαμε επιτούτου έξω από τον τεκέ, έβλεπε τη σημαιούλα που κουνιόντα κι έτρεχε αμέσως και μας ειδοποιούσε….

Σημαία κουνούσε ο Σταύρακας, ο Σάλωνας, ο Μίχαλος και πολλοί ακόμα, εξασφαλίζοντας έτσι τα στραβά μάτια της Ασφάλειας….

Ο Μάθεσης ο "τρελάκιας" πάντως λέει κάπως περιφρονητικά για τον σημερινό Πειραιά:

«Σιγά – σιγά όμως ερχότανε στον Περαία η εξέλιξις.
Οργανώθηκε το λιμάνι του Περαία που όλοι οι εργάτες του σχεδόν ήταν κλέφτες. Έγινε ο Οργανισμός, κυκλιδώματα γύρω στο λιμάνι, ατομική που μπαίνεις και που βγαίνεις, καταδότες εργάτες εν δράσει! Καταργηθήκανε οι βαρκάρηδες με αποζημίωση, τα καράβια πλευρίζουνε στο λιμάνι. Πάνε οι μαούνες(φορτηγίδες) που ήταν άσυλο για τους κλέφτες. Επεκτάθη η Αστυνομία Πόλεων!!! Βγήκανε άλλα επαγγέλματα, μηχανικοί, καπεταναίοι, ηλεκτρολόγοι κ.λπ. Τα παιδιά τους δουλεύανε την ημέρα και εσπούδαζαν το βράδυ.
Οι οίκοι ανοχής έκλεισαν. Οι ντεκέδες έσβησαν. Πήραν την σκυτάλη οι τουρίστες, οι αριστοκράτες μας κ.λπ. Οι ταβέρνες έκλεισαν. Αμανές δεν ακούγεται τα βράδια στους κοντινούς δρόμους γιατί είναι φωτισμένοι και μπεκρήδες δεν υπάρχουνε. Οι μπαράγκες των συνοικισμών χάθηκαν και έγιναν διώροφα και τριώροφα σπίτια! Τα κοτέτσια και τα καταγώγια της Δραπετσώνας γκρεμίστηκαν και υψώθηκαν οκταώροφες πολυκατοικίες. Το Κολωνάκι του Πειραιώς! Ο μαραγκός, ο σουβαντζής, ο κάθε εργάτης έχει το αυτοκίνητό του ή την βέσπα του. Και αντί για ούζο ή κρασί, η κόκα – κόλα και η πορτοκαλάδα έχει το λόγο …».









(Το εργαστήριο του Νίκου Αρμάου στη Δραπετσώνα.)

Η Δραπετσώνα ΠΡΙΝ το 1950 αυτή έχει υπόψη του ο Μάθεσης, έτσι ήταν όταν την γκρέμισαν και γραφτηκε το σχετικό τραγούδι (ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ):

Μʼ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός,
κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός.
Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απʼ τη δουλειά
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά.

Το ʼδερνε αγέρας κι η βροχή
μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή.
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή.

Πάρʼ το γεράνι μας, πάρʼ το στεφάνι μας,
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή.
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου,
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί.

Ένα κρεβάτι και μια κούνια στη γωνιά,
στην τρύπια στέγη του άστρα και πουλιά.
Κάθε του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός,
κάθε παράθυρό του κι ουρανός.

Μα όταν ερχόταν η βραδιά,
μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά.
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά.

Πάρʼ το γεράνι μας, πάρʼ το στεφάνι μας,
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή.
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου,
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί.

Όλος αυτός θρήνος για να μη γκρεμιστούν οι παράγκες και γίνουν αυτά:






Είναι όλο πράσινο (πολυκατοικίες βέβαια, αλλά έχει και πολλές μονοκατοικίες κουκλίστικες) Πόσο βλάκας είναι ο λάος που τον εκμεταλεύονται οι "προοδευτικάριοι" με ψέματα, προσωπικά ακόμα συγκινούμαι με το τραγούδι αυτό αλλά σας ρωτώ ήταν το γκρέμισμα για κακό; (εκτός θέματος όλα αυτά βέβαια αλλά επ ευκαιρία των δηλώσεων του Μάθεση).