Θέμα: ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1909

Η ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ



ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η Κρήτη μισό ελεύθερη μισό δούλα κυβερνάται από ρωμιό αρμοστή υπό την επικυριαρχία των «Προστάτιδων Δυνάμεων» που πια δεν είναι μόνο η Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία αλλά έχουν προστεθεί και νέα νεοπαποικιακά φυντάνια η Ιταλία, η Αυστροουγγαρία και η Γερμανία.
Σεπτέμβριος του 1908 χιλιάδες Κρητικοί σιωπηλοί μπαίνουν στα Χανιά, στην πλατεία του Συντριβανιού που υψώνουν την ελληνική σημαία, εδώ και μέρες έχουν υψώσει την σημαία στο κάστρο Φιρκά παρά την αντίθεση των δυνάμεων κατοχής.
Ήδη αγήματα από τα πλοία των «προστάτιδων δυνάμεων» έχουν αποβιβαστεί μπροστά στο Φιρκά και τα κανόνια τον στοχεύουν, χιλιάδες λαού βγήκαν στην παραλία, ένοπλοι νέοι πάνε στο κάστρο να υπερασπιστούν την σημαία, το σύνθημα είναι «Ένωση» «Να φύγουν οι ξένοι» «Ζήτω η Ελλάδα».
Την άλλη μέρα στα Χανιά στις 4 το απόγευμα «ντεληκανίδες» χόρευαν και παιζογελούσαν με στιχάκια :
«Όντε λογιάσεις μια δουλειά
Όρτσα και μη φοβάσαι!
Αμόλα τη τη νιότη σου
Και μη τηνε λυπάσαι»

«Όρτσα διάλε την πίστη του
Κι όπου το βγάλει η βράση
Για πού θα σιάξει μια δουλεία,
Για πού θ αποχαλάσει!»

«Εχ κακομοίρη κοτσιφέ
΄ντε η γιορά σου
Και πας να κάτσης στο δέντρο
Και τρέμουν τα κανιά σου!»

¶ξαφνα όλοι στρέφουν τα μάτια στον εξώστη του δικαστηρίου που υψωνόταν η ελληνική σημαία, ένας υπαξιωματικός της Κρητικής Χωροφυλακής ζύγωσε στον ιστό και κατεβάζει την γαλανόλευκη.
«Ίντα κάνεις μωρέ κουζουλε;»
«Κάτω τα χέρια σου μωρέ από την σημαία!»
Και όλοι μαζί με μια φωνή : «Ένωση» «Να φύγουν οι ξένοι» «Ζήτω η Ελλάδα».
Ο υπαξιωματικός σάστισε παράτησε το σχοινί και βλέπει ένα πλήθος να τον καταριέται. Ένα αξιωματικός της Κρητικής χωροφυλακής βγήκε στο μπαλκόνι και έκανε νόημα ότι θέλει να μιλήσει «Η κυβέρνηση παρακαλεί να μην φέρετε αντιρρήσεις. Είναι αξίωση του Γάλλου διοικητή των στρατευμάτων κατοχής κυρίου Ντελαρύ. Ας μη ξεχνάμε ότι η Ελλάς δεν αποδέχεται την Ένωση…..» το πλήθος φρένιασε πολλοί σκαρφαλώνουν από τους τοίχους για να φτάσουν στο μπαλκόνι και να υπερασπιστούν την σημαία. Ο αξιωματικός προσπαθεί να πείσει ότι δεν φταίει αυτός.
«Και τι τον μέλει μωρέ τον Κόντε Θεοτόκη τι κάνουμε εμείς εδώ κάτου; Δεν μας θέλει του λόγου του μας θέλουν οι Έλληνες!».
Την ώρα εκείνη φάνηκαν τα μέλη της νέας κρητικής κυβερνήσεως που πέρασαν μέσα από το πλήθος ο πρόεδρος Παπαμαστοράκη, ο Πωλογιώργος, ο Μοάτσοςκαι ο Τουρκοκρητικός Νεσήμ Φαρφουράκης. Μπαίνουν στην αίθουσα συνεδριάσεων, στην έδρα κάθονται 10 Κρητικοί αντιπρόσωποι στην ορκωμοσία μπροστά στον μητροπολίτη Χανίων που ευλογούσε δακρυσμένος τους υπουργούς της ξεσηκωμένης Κρήτης «Ορκίζομαι πίστη εις την Ελληνική πατρίδα και τον συνταγματικό Βασιλέα των Ελλήνων….», ακόμα και ο Τουρκοκρητικός Νεσήμ Φαρφουράκης δεν δέχτηκε να ορκιστεί στο Κοράνι παρά στο ευαγγέλιο, ο όρκος τελείωσε και τότε μια φωνή ξέσπασε «Ένωση» «Να φύγουν οι ξένοι» «Ζήτω η Ελλάδα».

Η ΑΨΟΓΟΣ ΣΤΑΣΗ


Την 29/9/1908 μέσα σε γιορταστικό και εθνικό κλίμα ορκίστηκε πίστη στο σύνταγμα και τον Βασιλέα της Ελλάδος η Κρητική εθνοσυνέλευση, ο Θεοτόκης όμως υπό την πίεση της Αγγλίας τηρούσε «¶ψογο στάση».
Τι ήταν λοιπόν αυτή η «¶ψογη στάση» του Θεοτόκη που παραζαλισμένος από τις απαιτήσεις των ¶γγλων, τις απειλές των Τούρκων και την απαίτηση του Ελληνικού και Κρητικού λαού για ένωση παράπαιε αδύναμος χωρίς στρατό, όπλα, οικονομία και υπό την πίεση της Τουρκίας που άκουσον έδινε νότα στον πρωθυπουργό της Ελλάδος διότι μετακινήθηκε ένα τάγμα στρατού στον Βόλο και ένα σύνταγμα πυροβολικού στην Λάρισα;
Η «άψογος στάση» προέβλεπε το δόγμα ότι η Ελλάς δεν αποδέχεται την ένωση της Κρήτης χωρίς την σύμφωνο γνώμη της Τουρκίας και των Δυνάμεων.
Και σιγά μη και δεχόταν η Τουρκία ένωση.


ΟΙ «ΙΑΠΩΝΕΣ»


Η «Ακρόπολη» του Γαβριηλίδη ονόμασε μια ομάδα βουλευτών σαν «Ιάπωνες», γιατί δούλευαν με ταχύτητα και χτυπούσαν στα ίσια το στόχο τους, ήταν βλέπεις η εποχή του Ρωσοιαπωνικού πολέμου. Αυτή η ομάδα λοιπόν στα 1906 προσπάθησε να ξεσχίσει το θανατερό δίχτυ που έπνιγε την Ελλάδα.
Ποιοι ήταν αυτοί οι Βουλευτές οι :
Γούναρης, Δραγούμης, Ρέπουλης, Πρωτοπαπαδάκης, Αλεξανδρής κα
Έμπαιναν θαρραλέα σ όλα τα επίμαχα θέματα, έλεγαν την γνώμη τους, έδιναν λύσεις. Το μειονέκτημά τους ήταν ότι δεν είχαν ιδεολογική ενότητα και κατευθυντήρια γραμμή.
Ζητούσαν: Ελευθερία, κατάργηση του κοτζαμπασισμό, νέες μορφές κοινωνικής ζωής.
Στα 1908 συνέβη κάτι αναπάντεχο ΕΞΑΓΟΡΑΣΤΗΚΕ ο Γούναρης, ο Θεοτόκης τον έκανε υπουργό Οικονομικών, ο άνθρωπος αυτός στο μέλλων θα γίνει ο αρχηγός του ξεφτισμένου κοτζαμπασισμού.



ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΡΑΤΟΥ

Ο στρατός μόλις έφτανε τις 12.000 άνδρες και δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα συμφερτό οπλοφόρων με μάουζερ του 1897.
Το ναυτικό ήταν συγκροτημένο με παμπάλαια πλοία και βρισκόταν σε αποσύνθεση.
Οι αξιωματικοί σάπιζαν αργόσχολοι, οι ναύτες είχαν ψυχικό τραύμα που δεν μπόρεσαν να πάρουν μέρος στον πόλεμο του 1897.

Ας δούμε όμως τι γράφει ο Ζορμπάς στα απομνημονεύματά του :

«Κατά το πλείστον του έτους οι βαθμοφόροι του στρατού έμενον εναδρανεία», «Εις το ναυτικόν η κατάστασις ήτο σχεδόν η αυτή αν μη χειροτέρα. Οι αξιωματικοί, ελλείψει εργασίας, παρέμενον κατά το πλείστον εις την ξηράν. Ασκήσεις τακτικών μονάδων εξετελούντο σπανιώτατα, αλλά και τότε αυταί μετετρέποντο εις απλά θαλασσια ταξείδια προς Αναψυχήν των επιτελείων.
Τα τρία θωρηκτά είχον τους λέβητας αυτών εν κακή καταστάσει, την δε βολήν των του μεγάλου διαμετρήματος πυροβόλων των βραδυτάτην. Αι προωρισμέναι δια τον Αμβρακικόν κόλπον κανονιοφόροι ήσαν ερριμμέναι εις τινα παραλία του Ναυστάθμου, εν αθλία καταστάσει . Τα αποτελούντα τον ελαφρόν στόλον διάφορα σκάφη είχον εγκαταλειφθή εις την τύχην των», «Ο Ναύσταθμος ησχολείτο συνήθως εις την κατασκευήν επίπλων και εις την επισκευήν θαλαμηγών», «Αι αποθήκαι του στρατού ξηράς και του ναυτικού ήσαν σχεδόν κεναί ιματισμού, πυρομαχικών και λοιπού αναγκαιούντο; Υλικού». «Παραγέλθηκαν εις το εξωτερικόν από του 1905 και εντεύθεν 100.000 τυφέκια επαναληπτικάτο 1907 144 πεδινά και 24 ορειβατθκά πυροβόλα. Και η μεν προμήθεια των τυφεκίων επεραιώθη περίπου κατά το έτος 1908 η δε των πυροβόλων μόλις είχεν αρχίσει κατά το έτος 1909. Περί προμηθείας τοπομαχικών, πυροβόλων, πολυβόλων. Πυρομαχικών πυροβολικού, φυσιγγίων, ίππων, ημιονών, σαγής, μεταγωγικών οχημάτων, υγειονομικού υλικού , εργαλείων μηχανικού, αυτοκινήτων, ποδηλάτων, τηλεφώνων, τηλεγράφων κλπ η ενέργεια της κυβερνήσεως περιορίζετο εις σκέψεις και μόνον, περί προμήθειας ειδών ιματισμού και εξαρτήσεως είχε ληφθή πρόνοια, αλλα αι ταχθείσαι προθεσμίαι δια την κατασκευήν καιπαράδοσιν αυτών τμηματικώς υπό των εργοστασίων ήσαν τοιαύται, ώστε ελάχιστα των ειδών τούτων είχον παραδοθή μέχρι τέλους του 1909.
¶πασαι αι προμήθεια των διαφόρων ειδών υλικού επιστρατεύσεως είχον υπολογισθή ούτως , ώστε να πραγματοποιηθώσιν εντός δωδεκαετίας και να επαρκώσιν δια τον στρατόν εκστρατείας, ούτινος η δύναμις θα αποτελείτο εξ 60.000 τυφεκίων, 2.000 σπαθών και 120 πεδινών και ορειβατικών πυροβόλων», «Αι αποθήακι και η ανέγερσις στρατώνων εις τα πόλεις εις ας διέμενον. Τα κτήρια ταύτα αντί να κατασκευάζονται δια της απλουστέρας και οικονομικοτέρας μεθόδου, κατασκευάζοντο κατ απαίτησιν του Γενικού Διοικητού του Στρατού μετά περισσής πολυτέλειας και επί γηπέδων κατά το πλείστον ακαταλλήλων. Κατά το 1909 τα περισσότερα των κτιρίων ήσαν έτι ημιτελή»

Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ

Οι υπεύθυνοι από την ήττα του 1897 στρογγυλοκάθισαν στα ανώτατα πόστα , με πρώτο και καλύτερο τον διάδοχο Κωνσταντίνο, ο οποίος με τον αυταρχικό του χαρακτήρα δημιουργούσε στο στρατό ομάδες ιδιαιτέρων συμφερόντων, σαν να μη έφτανε αυτό πάλευαν να επιβάλουν νέο στρατιωτικό κανονισμό που θα διαιώνιζε τα συμφέροντα των ανώτερων αξιωματικών, ενώ όσοι δεν ήταν από τζάκια πατιόντουσαν στο περιθώριο του στρατού.
Ο διάδοχος χλευαζόταν από τον Σουρή με τους πιο κάτω στίχους, οι οποίοι μεταδίδοντο από στόμα σε στόμα σε όλη την επικράτεια, εν μέσω γέλιων και πικρόχολων σχολίων:
«Μεσιέ παπά.
Ζε νε σαι πα
Κε φαιρ ισι….
Τι λες κι εσύ»



ΣΑΝΙΔΙΚΑ

Ο λαός τώρα παρακολουθούσε τα μαγειρέματα του παλατιού και των πολιτικάντηδων και όταν οι εκλογές του Νοεμβρίου έφεραν τέλειο μετεκλογικό αδιέξοδο, ο κόσμος με τα παιχνίδια πολιτικών και παλατιού βγήκε από τα ρούχα του, έτσι πλήθη αμέτρητα βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας ξήλωσαν σανίδες από ένα μεγάλο γιαπί της Σταδίου και φωνάζοντας τους πολιτικούς και παλατιανούς «παλιοτενεκέδες» επί πέντε μέρες αναστάτωσαν την Αθήνα σε τέτοιο σημείο ώστε το παλάτι σκέφτηκε την λύση της δικτατορίας με αρχηγό τον Παπαδιαμαντόπουλο τον υπασπιστή του Βασιλιά (αυτόν που συμβούλεψε στρατιωτικά τον Γεώργιο να κάνει τον πόλεμο του 1897) .
Όμως το κάστανο ήταν σκληρό για τα παλατιανά δόντια του Γεωργίου και έκανε πίσω. Στην εξουσία ανέβηκε ο Δεληγιάννης και κάπως ησύχασαν τα πράγματα.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ


Δύο χρόνια κράτησε το Μακεδονικό και οι συγκρούσεις με Βουλγάρους και Σέρβους.
Η Ελληνική κυβέρνηση έκανε μυστική συμφωνία με τους Τούρκους ότι τα αντάρτικα Ελληνικά σώματα δεν θα στρεφόντουσαν κατά της Τούρκικης κυριαρχίας στην περιοχή, αλλά είχε στόχο τα Βουλγάρικα εθνικιστικά στοιχεία του ¨Κομιτάτου» και υπήρχε η διαβεβαίωση ότι οι Έλληνες αντάρτες θα αποχωρούσαν όταν ξεκαθάριζαν τους Βούλγαρους.
Ο Σουλτάνος άλλο που δεν ήθελε, θα εξασφάλιζε την κυριαρχία του, και θα εξόντωνε τους Βούλγαρους με το Ελληνικό αίμα.
Φυσικά οι Βούλγαροι εκμεταλλευτήκαν την συμφωνία αυτή, και παρουσίασαν την Ελλάδα σαν τον Χωροφύλακα της Τουρκίας στην περιοχή.

Ας δούμε όμως τι γράφει ο Ζορμπάς για τον Μακεδονικό αγώνα στα απομνημονεύματα του:

« Εν τω μεταξύ ο Μακεδονικός αγών εχρησιμοποιήθη προς δράσιν αξιωματικών και οπλιτών τινών της ξηράς και του ναυτικού.
Οι μετέχοντες εις τον τίμιον τούτον αγώνα ειργάσθησαν μετά μεγάλης φιλοπατρίας, γενναιότητος και αυταπαρνήσεως, πολλοί δε τούτων εθυσιάσαν και αυτή την ζωήν των εις τον βωμόν της Πατρίδος. Ατυχώς ο Μακεδονικός αγών διεκόπη μετά την συνταγματοποίησιν της Τουρκία, ην τινές των πολιτευομένων μας έκρινον ως λίαν ωφέλιμον δια τα συμφέροντα του Ελληνισμού.
Τα πράγματα όμως διέψευσαν ταχέως τας ελπίδας ταύτας, διότι οι Νεότουρκοι ένεκα του Κρητικού ζητήματος προέβαινον εις τας γνωστάς κατά των υποδούλων αδελφών μας καταδιώξεις, εις τον εμπορικόν αποκλεισμόν κλπ και εν τέλει εις απειλάς κατά της Ελλάδος, η Κυβέρνησις της οποίας ευρέθη εις δυσχερεστάτην θέσιν και υπεχρεώθη κατ ανάγκην να τηρή «άψογον στασιν», διότι εγνώριζε κάλλιον παντός άλλου το εντελώς απαράσκευον του Κράτους προς οιανδήποτε δράσιν»



ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ



Τα στελέχη των υπαξιωματικών βαστούσαν το βάρος των ενόπλων δυνάμεων, στα χρόνια που θα ακολουθήσουν πλήθος υπαξιωματικοί θα δοξάσουν την πατρίδα και θα παίξουν αποφασιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Την εποχή αυτή όμως ο Διάδοχος και το παλάτι εξέδωσαν νόμο με όλα τα χαρακτηριστικά του Γερμανικού μιλιταρισμού που προέβλεπε ότι δεν επιτρέπεται η προαγωγή υπαξιωματικών πάνω από τον βαθμό του ανθυπασπιστή και σταμάτησε να λειτουργεί η σχολή υπαξιωματικών.
Έτσι οι ανώτερες βαθμίδες του στρατού ήταν για τους «κανακάρηδες» των μεγάλων οικογενειών και δημιουργούσε μια ομάδα «παραχαϊδευμένων» αξιωματικών που θα ήταν εύκολο να τους κουμαντάρουν κατά τις ορέξεις τους οι πολιτικοί και το παλάτι.
Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος παραφερόταν σε πρωινά προσκλητήρια ονομάζοντας στρατιώτες, υπαξιωματικούς και αξιωματικούς μικρών βαθμών «γαϊδουριά» και «γουρούνια», η δυσαρέσκεια φούντωνε.
Έτσι δημιουργήθηκε ο «Σύνδεσμος υπαξιωματικών» την προεδρία ανέλαβε ο Καραϊσκάκης στον σύνδεσμο αυτό περιλάμβανε και τους «ευεργετικούς» δηλαδή αξιωματικούς που προερχόντουσαν από υπαξιωματικούς.

Ποιος όμως ήταν ο ταγματάρχης Καραϊσκάκης ;

Ήταν ένας τίμιος άνθρωπος, φίλος των καταπιεζόμενων μαζών, άνθρωπος που έβλεπε το μεγάλο πρόβλημα της αγροτιάς στην Ελλάδα, είχε εκλεγεί Βουλευτής Καρδίτσας, από μικρό παιδί η ολιγαρχία θέλοντας να δείξει την ευγνωμοσύνη της στον παππού του Γεώργιο τον έστειλε στην Γερμανία για σπουδές, τον έβαλε στους ανώτερους κοινωνικούς κύκλους, ήθελαν οι άνθρωποι αυτοί που έτρεμαν τον «γιο της καλογριάς» να μετατρέψουν το εγγόνι του σε ένα ήρεμο κοσμικό πλάσμα που στο αίμα του θα έτρεχε πετιμέζι. Όμως αυτό το παλικάρι είχε ξύπνιο μυαλό και έβλεπε την αδικία από τον καιρό ακόμα που υπηρετούσε στο Ναύπλιο.
Θα δεις πόσο πιο υγεία στοιχεία και κυρίως πόσο πιο υγιείς ιδέες και όρεξη για την πραγματοποίηση τους είχε ο «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ» στην συνέχεια, σε σχέση με τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο».
Μεταξύ των υπαξιωματικών που έπαιξαν ρόλο ήταν ο Ν Πλαστήρας επικεφαλής στο κίνημα των υπαξιωματικών στην Καρδίτσα και ο Γ Κονδύλης

ΔΙΑΚΟΙΝΩΣΗ


Στις 30/6/1909 στο Υπουργείο Εξωτερικών ο Γεώργιος Μπαλτατζής ανήσυχος δέχτηκε τους τέσσερεις πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων.
Όταν πέρασαν έμαθε από τον ¶γγλο Έλιοτ, ότι ήταν επιφορτισμένοι να του επιδώσουν κοινή ρηματική διακοίνωση σχετικά με το Κρητικό, ιδού τι έλεγε:
«Αι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Μ Βρετανία, της Ιταλίας και της Ρωσίας αναγνωρίζουσαι την άψογον στάσιν την τηρηθείσαν υπό της Ελληνικής κυβερνήσεως κατά τα σοβαρά γεγονότα, τα λαβόντα χώραν εν Ανατολή, εξουσιοδοτησαν τους εν Αθήναις απεσταλμένους των ν ανακοινώσουν εις αυτήν ότι ξ παρουσία του στόλου των εις την Σούδαν συμβολίζει την διατήρησιν των υψηλών δικαιωμάτων του Σουλτάνου επί της Κρήτης. Αι Δυνάμεις δηλούν ότι εξετάζουν ευμενώς το Κρητικόν και θα επιληφθούν προσεχώς της ευκαιρίας να συζητήσουν περί του μέλλοντος καθεστώτος εν Κρήτη. Αι δυνάμεις δηλούν ότι αποσύρουν τα στρατεύματά των εκ Κρήτης και αναθέτουν εις τους στόλους των την τήρησιν της τάξεως και την εξασφάλισιν του μουσουλμανικού πληθυσμού, ως και την φρούρησιν της οιωμανικής αυτοκρατορικής σημαίας και των σημαιών των τεσσάρων προστάτιδων Δυνάμεων».
Ο ατυχής Μπαλτατζής κίτρινος σαν νεκρός, που άλλα περίμενε για την λύσιν της Κρητικής κρίσεως τραύλισε κάτι και τότε πήρε την πιο κάτω απαντήσεις από τον Έλιοτ στην αρχή:
«Κύριε υπουργέ δεν διακρίνεται την εύνοιαν των Δυνάμεων προς την υπόθεσίν σας;»
«Εύνοιαν»
«Εύνοιαν, κύριε υπουργέ, επιμένω. Οι κυβερνήσεις μας ενώ είχαν όλο το ηθικό δικαίωμα να καταργήσουν τις τελευταίες μεταβολές στην Κρήτη, ωστόσο δεν το κάνουν. Δέχονται σιωπηλώς τη λύση που έδωσαν οι Κρητικοί»
«Ω, οι Κρητικοί δεν λογαριάζουν και πολύ τις διπλωματικές συνέπειες…Ξέρουν να καταφεύγουν στα όπλα για την υπόθεσίν τους…»
Kαι στην συνέχεια από τον Ρώσο πρέσβη
«Κύριε υπουργέ, ίσως έχετε δίκαιο. Σύμφωνοι : οι δυνάμεις αναγνωρίζουν στην Κρήτη εκείνο που κέρδισε μόνη της, με την παλικάρια των παιδιών τη. Δεν είναι αυτό κάτι;»
«Για διπλωματία ναι για τον Ελληνικό λαό όμως; Για την Κρήτη; Η κυβέρνησή μας δέχεται μεγάλη πίεση . Κινδυνεύομεν όλοι, ακόμα και το παλάτι. Με την άψογη στάση μας προσπαθήσαμε να πείσουμε και σας και τον λαό ότι δικαιούμαστε την Κρήτη σαν έπαθλο της διαφυλάξεως της ειρήνης στα Βαλκάνια. Όλοι θα καταλάβουν πόσο τους περιπαίζαμε».
Δες τώρα τι σκέφτηκε η κυβέρνηση και ειδικότερα ο πρωθυπουργός Θεοτόκης για να κάνει τα πικρά γλυκά στον Ελληνικό λαό.
Η διακοίνωση παρουσίαζε μερικά σημεία που μπορούσαν να εκμεταλλευτούν, δηλαδή ότι οι Δυνάμεις ανεγνώρισαν το τετελεσμένο γεγονός την κατάργηση του αρμοστιακού καθεστώτος και την λειτουργία της κυβερνητικής μηχανής επ ονόματι του Βασιλέως. Η απόσυρση των στρατευμάτων των Δυνάμεων από την Κρήτη.
Βέβαια ο αρμοστής παρέμενε στην θέση του δεν άλλαζε τίποτα. Και πλέον μπορεί να μη υπήρχαν στρατεύματα αλλά υπήρχαν στόλοι.
Για τον Θεοτόκη βέβαια αυτά ήταν λεπτομέρειες, τα ζητούμενο ήταν ο εμπαιγμός του Ελληνικού λαού και τίποτα άλλο.
Μέχρι και ο Ράλλης σαν αντιπολίτευση βέβαια τους χαρακτήρισε «πλαστογράφους», πως συμπεριφέρθηκε όταν γίνηκε κυβέρνηση θα δεις στην συνέχεια. Την ώρα αυτή έλεγε το εξής για τις σχέσεις κυβέρνησης Θεοτόκη και Τουρκίας «Με πρωθυπουργό τον Θεοτόκη και υπουργό Εξωτερικών τον Μπαλτατζή δεν θα παραξενευόμουνα αν ο Σεφτέκ πασάς ζητούσε τον Παρθενώνα για πυριτιδαποθήκη!» Αλλά θα δεις τι σόι εντιμότητα πρέσβευε και αυτός ο πολιτικός.

ΛΟΧΑΓΟΙ ΚΑΙ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΙ



Οι μικροί αξιωματικοί είχαν πίστευαν σε κοινές θέσεις όλοι θέλανε:
Την απομάκρυνση του Διαδόχου και των Πριγκίπων από το στράτευμα, αξιόμαχο στρατό και στόλο.
Οι διαφορές εντοπίζονταν μεταξύ τους στο γεγονός ότι η ομάδα των λοχαγών ήταν συντηρητικότερη και ζήταγε το απαραβίαστο του Στέμματος , ενώ οι ανθυπολοχαγοί ήταν επαναστατικότεροι και ζήταγαν, δημοκρατία στο εσωτερικό, οικονομική ανόρθωση, ανεξαρτησία του τόπου.
Αλλά και μέσα στις δύο μεγάλες αυτές κατηγορίες υπήρχαν διαφορές πχ ο Ζυμβακάκης και η ομάδα του δεν θέλανε να ακούσουν για Βενιζέλο, τον θεωρούσαν εχθρό της δυναστείας και ότι θα στήσει Θέρισο στην Πλατεία Συντάγματος.
Οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν στα στρατόπεδα και τα καφενεία για την επίλυση των διαφορών των λοχαγών και των ανθυπολοχαγών, επειδή όπως καταλαβαίνεις τους άκουγαν και άτομα που μετέφεραν πληροφορίες στο παλάτι κυρίως από τους λοχαγούς, αποφάσισαν να κάνουν συνάντηση στο σπίτι του Χατζημιχάλη στις 26/6/1909 , τρεις τρεις , έντεκα το βράδυ άρχισαν να συγκεντρώνονται στο αρχοντικό του Χατζημιχάλη, 181 αξιωματικοί από τον βαθμό του λοχαγού και κάτω συγκεντρώθηκαν, η πόρτα ασφάλισε και στήθηκε φρουρός ο ιπποκόμος του Χατζημιχάλη.
Η σάλα φωτιζόταν με τρεις μεγάλες κρεμαστές λάμπες, καπνούρα από τα τσιγάρα και άρχισαν να ψιλοκουβεντιάζουν , αμέσως τέθηκε θέμα ότι η απουσία των νέων αξιωματικών από τα κέντρα της Αθήνας θα γινόταν αισθητή από τους σπιούνους του Θεοτόκη, αυτό έκανε ένα λοχαγό να ανησυχήσει και θέλησε να διαχωρίσει την θέση του θέλοντας να φύγει , βέβαια οι άλλοι του είπαν ότι τώρα είναι αργά για αποχωρήσεις.
Ο Πάγκαλος σηκώθηκε και είπε ότι θα διαβάσει το πρωτόκολλο που είχαν υπογράψει οι ανθυπολοχαγοί και οι υπολοχαγοί της φρουράς Αθηνών, μόλις ξεκίνησε μια λαχανιασμένη φωνή ακούστηκε
«Παιδιά ο φρούραρχος!»
Κοκάλωσαν στην πόρτα παρουσιάστηκε το σουλούπι του συνταγματάρχη Σχινά και ίλαρχου Μπενηψάλτη , ο ιπποκόμος του Χατζημιχάλη κόκκινος σαν παντζάρι έλεγε «Κύριε υπολοχαγέ, δεν φταίω, με γέλασαν, με διαβεβαίωσαν ότι τους περιμένετε». Απερίγραπτη ταραχή κυριάρχησε, πολλοί το έσκασαν και κρύφτηκαν στα διάφορα δωμάτια στην σάλα έμειναν 40 αξιωματικοί περίπου αποφασισμένοι.
Ο Σχινάς προχώρησε χτύπησε την μπότα του με το μαστίγιο του και κοίταξε τον Χατζημιχάλη
«Είστε συνωμότης κύριε υπολοχαγέ!»
«Σκοπός της συγκεντρώσεως αυτής κύριε φρούραρχε είναι πατριωτικό! Σας παρακαλώ να προεδρεύσετε!»
«Έχετε την αναίδεια να με μεταβάλετε και εμένα σε συνωμότη! Σας θέτω υπό προφυλάκιση απ αυτή την στιγμή!»
«Κύριε φρούραρχε, η ώρα είναι μία και βρίσκεστε σπίτι μου. Παραβιασατε το οικογενειακό μου άσυλο! Ή θα αποχωρίσετε ή θα ασκήσω το δικαίωμα του οικοδεσπότη και θα σας βγάλω έξω με την βία!» και ταυτόχρονα πρότεινε το περίστροφό του προς τον φρούραρχο. Τότε ο Σχινάς έκανε δύο σάλτους στην μεριά του Πάγκαλου και του άρπαξε από το χέρι το πρωτόκολλο, αμέσως αντέδρασε και τράβηξε το χαρτί, προς αυτό κινήθηκαν και οι Ζυμβακάκης, Γουβέλης, Τόμπρος, Σάρρος, Χατζηκυριάκος. Ο Μπενηψάλτης όρμησε να βοηθήσει τον Σχινά. Είκοσι ζευγάρια γερά μπράτσα τον άρπαξαν και άρχισαν να τον ξυλοκοπούν
«Εσύ μας πρόδωσες Μπενηψάλτη! Είσαι ένας ποταπός καταδότης!»
Ο Σχινάς άσπρος σαν πανί πάσχιζε να διορθώσει την στραπατσαρισμένη στολή του.
«Πολύ καλά φεύγω! Όμως εσείς κύριε Χατζημιχάλη, είστε υπό προφυλάκισιν!».
(Η πιο πάνω γλαφυρή περιγραφή είναι απόσπασματα από εργασία του Μελά).

Μόλις έφυγε ο Σχινάς με τον ξυλοκοπηθέντα Μπενηψάλτη, ο Πάγκαλος πήρε πάλι τον λόγο και τους επισήμανε ότι ήταν ανάγκη περιφρούρησης και ότι έπρεπε οι λοχαγοί να είναι προσεχτικότεροι, μερικοί που θέλησαν πάλι να μιλήσουν ότι αγνοούσαν τους σκοπούς της συνάντησης και θέλησαν να φύγουν, μάταια όμως οι άλλοι δεν τους άφησαν. Έτσι ο Πάγκαλος προκειμένου να μη συνεχιστούν οι αντεγκλήσεις πρότεινε να διαλυθούν και να συνεχίσουν σε άλλη συγκέντρωση. Συμφώνησαν και διαλύθηκαν.
Την επόμενη συνεδρίαση δεν δυσκολεύτηκαν να συμφωνήσουν και έτσι συγκρότησαν τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο», με την ανοχή του «Συνδέσμου Υπαξιωματικών».
Ας δούμε όμως τι γράφει ο Ζορμπάς στα απομνημονεύματά του για τον ΣΣ «Την 4ην Ιουλίου 1909 ιδρύθη ο ΣΣ» «Εντεύθεν η διαίρεσις του ΣΣ εις τα ενταύθα τμήματα του στρατού και του ναυτικού, έκαστον των οποίων είχε πρόεδρον τον αρχαιότερον ή τον ανώτερον εκ των μελών του» «Ιδρύθη Διοικούσα Επιτεοπή ης τινος τα μέλη ήσαν λοχαγοί των διαφόρων όπλων του στρατού και του ναυτικού, οίτινες εξελέγησαν δια ψηφοφορίας απάντων των αποτελούντων τότε τον ΣΣ μεταξύ των πρωτεργατών αυτού εκ των εν Αθήναις ευρισκομένω. Η Επιτροπή αποτελείτο εκ των λοχαγών Φικιώρη, Σάρρου, Πατσογιάννη (πεζικό) Γουβέλη, Παρνασσίδου (πυροβολικού) Ζθμβακάκη (ιππικού) Μιμίκου (μηχανικού) και των υπολοχαγών Λιόλιου και Χατζηκυριακού» «Εις εκάστη των φρουρών των επαρχιών υπήρχε τμήμα, έχον πρόεδρον και επιτροπήν τριμελή, εις ο ενεκοινούντο υπό της εν Αθήναις Επιτροπής τα εκάστοτε συμβαίνοντα και αι ληφθείσαι αποφάσεις υπό του ΣΣ» Βέβαια η Διοικούσα επιτροπή που αναφέρει ο Ζορμπάς ήταν η τελική που προήρθε μετά την ρήξη που παρουσιάστηκε μεταξύ των συντηρητικών λοχαγών και των επαναστατών ανθυπολοχαγών.

Η ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ

Αλλά πότε δημιουργήθηκε ο ΣΣ, υπάρχει βέβαια η μαρτυρία του Ζορμπά που μιλά για την 4/7/1909 σαν ημερομηνία ίδρυσης του ΣΣ, αλλά ο Πάγκαλος στα απομνημονεύματά του ισχυρίζεται ότι ο πρώτος πυρήνας της οργάνωσης συγκεντρώθηκε στο σπίτι του τον Οκτώβριο του 1908 και αποτελείτο μόνο από ανθυπολοχαγούς.

Στις 27/6 εξελέγχθηκε μια τριμελής επιτροπή στο υπόγειο του σπιτιού του Ζυμβακάκη και εκεί 200 περίπου αξιωματικοί μέσα στο σκοτάδι παρέδωσαν το ψηφοδέλτιό τους. Τα ξημερώματα αναδείχθηκαν 15 αξιωματικοί Διοικητική Επιτροπή του ΣΣ ήταν οι :
Ζυμβακάκης, Χατζηκυριάκος, Λιόλιος, Σπυρομήλιος, Μιμίκος, Πάγκαλος, Χατζημιχάλης, Πάσαρης, Δράκος, Χαβίνης, Καθενιώτης, Κατσούλης, Παπάς, Λιδωρίκης, Γεωργόπουλος. Από τους εκλεγέντες 6 άνηκαν στους Λοχαγούς και 9 στους Υπολοχαγούς.

Η Γραμματεία ανατέθηκε στους Πάγκαλο, Λιδωρίκη, Χαβίνη, Δράκο με γραμματέα και υπεύθυνο τύπου τον Λιδωρίκη.

Ο Λιδωρίκης με μια επιτροπή στις 27/6 παρουσιάστηκε στον Κώστα Χαιρόπουλοτον διευθυντή της εφημερίδας «Χρόνος» και ζήτησαν τις στήλες της εφημερίδος για να εκφράζεται ο ΣΣ , η απάντηση ήταν «Με όλη μου την καρδιά , θα σας παραχωρήσω τη θέση του άρθρου της πρώτης σελίδας», έτσι ο «Χρόνος» καθιέρωσε το δίστηλο «Ανάγκη ειλικρινείας» για να εκφράζει ο ΣΣ τις θέσεις του.

Το επόμενο φύλλο του «Χρόνου» έγινε ανάρπαστο ας δούμε τη πρώτη δημοσίευση του ΣΣ στην εφημερίδα:
«Θέλομεν την κατάργηση της βουλευτικής φεδουαρχίας, η οποία ζει και υφίσταται λεηλατούσα και διαρπάζουσα τα δημόσια. Θέλομεν διοίκησιν όχι κλεφτοκοττάδων, λαφυραφωγών του Ταμείου, τυραννικήν των πολιτών. Θέλομεν τα χρήματα του λαού να διαρπάζονται από τους άτιμους συμμορίτας των κομμάτων και των Αυλών. Θέλομεν να είμεθα ο πρώτος λαός της Ανατολής και να φέρομεν υπερήφανα το τιμημένο όνομά μας. Αυτά δεν γίνονται με τις κοπριές των κομμάτων της ατιμίας και της φαυλότητας. Θέλομεν άνδρας, θέλομεν πατριώτας, θέλομεν τιμή και χαρακτήρα!»

Το κείμενο θα μπορούσε να θεωρηθεί διαχρονικό και επαναστατικό, θα μπορούσε να ακουμπά και σήμερα την καρδιά και τον νου των Ελλήνων.
Ας δούμε τώρα πως άλλαξε επί το συντηρητικότερο η Διοικούσα:
Σε ένα συνοικιακό φτωχόσπιτο συνεδρίαζε η διοικούσα του ΣΣ .
Οι λοχαγοί έθεσαν το θέμα ότι δεν είναι δυνατόν να διευθύνουν οι κατώτεροι αξιωματικοί και προς αυτή την κατεύθυνση ζήτησαν να διοικούν Λοχαγοί και έβαλαν κάποια ονόματα (Κοντοράτο, Φικιώρη, Πατσόγιαννη) και φυσικά ζήτησαν το πρόγραμμά του ΣΣ να το υποβάλουν στην Κυβέρνηση και τον Βασιλιά, να σταματήσουν οι κουβέντες για χρήση βίας κλπ θέματα που οδηγούσαν σε συντηρητικότερη πορεία του ΣΣ.
Οι υπολοχαγοί ότι αλλαγή θα σήμαινε ευνουχισμό του προγράμματος του ΣΣ, και φυσικά ήθελαν επαναστατηκότερη στάση του ΣΣ .
Οι λοχαγοί πρότειναν να παραιτηθούν και να γίνουν εκ νέου εκλογές και εκμεταλλευόμενοι την δυσκολία συνεννοήσεις των υπολοχαγών παραιτήθηκαν.
Έτσι έγιναν νέες εκλογές, ταυτόχρονα οι Λοχαγοί κινητοποίησαν το σύνολο των αξιωματικών της φρουρά Αθηνών με βαθμό λοχαγού, στις εκλογές που γίνηκαν βγήκε εννιαμελής διοίκηση που αποτελείτο από τους:
λοχαγών Φικιώρη, Σάρρου, Πατσογιάννη (πεζικό) Γουβέλη, Παρνασσίδου (πυροβολικού) Ζθμβακάκη (ιππικού) Μιμίκου (μηχανικού) και των υπολοχαγών Λιόλιου και Χατζηκυριακού.

Ο Ράλλης μαθαίνοντας τα διατρέξαντα στον ΣΣ έτριβε τα χέρια του διότι ο ΣΣ ήταν καταδικασμένος σε μαρασμό και αυτοδιάλυση.



ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ


Ας δούμε τι έκανε ο φρούραρχος Σχινάς μετά την επέμβασή του στην συγκέντρωση στο σπίτι του Χατζημιχάλη.

Στο θέατρο «Νέα Σκηνή» στην Ομόνοια ο αρχιστράτηγος διάδοχος Κωνσταντίνος θα παρακολουθούσε την παράσταση «Το κράτος του ζόφου» του Τολστόι.

Στις 10 η παράσταση ξεκίνησε, η 4η πράξη πλησίαζε προς το τέλος, τότε στην πόρτα του θεωρείου του διαδόχου εμφανίστηκε ο φρούραρχος Σχινάς, ειδοποίησε τον υπασπιστή του ότι θέλει να μιλήσει με τον διάδοχο, μετά από λίγο βρέθηκε στον σκοτάδι του Πριγκηπικού θεωρείου , ο διάδοχος του έδειξε μια πολυθρόνα ακριβώς πίσω του.

«Τι συμβαίνει;» τον ρώτησε χωρίς να γυρίσει το κεφάλι του.
«Υψηλότατε, είχαμε επεισόδια» ψιθύρισε στο αυτί του.
«Ε! τι έγινε;»
«Διακόσιοι συνομώται αξιωματικοί συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του Χατζημιχάλη. Τους αιφνιδίασα, τους έπιασα επ αυτοφώρω».
«Τι λες! Ώστε τα πράγματα είναι προχωρημένα και εμείς κοιμόμαστε».
Σηκώθηκε βιαστικά βγήκε από το θεωρείο.
«Το αμάξι μου γρήγορα!»
«Γρήγορα στην Γενική Διοίκηση!»

Στο 7ο Σύνταγμα πεζικού ο συνταγματάρχης Παπαδήμας στεκόταν αγουροξυπνημένος και ανήσυχος μπροστά στον διάδοχο.
«Παπαδήμα , κοιμόμαστε όλοι μα τον Θεό!»
«Υψηλότατε αδύνατον!»
«Αδύνατον ; Ρώτα τον Σχινά»
Ο Σχινάς βεβαίωσε με μια κίνηση του κεφαλιού.
«Λοιπόν, ο Χατζημιχάλης ένας από τους αρχισυνωμότες υπηρετεί στο Σύνταγμα πυροβολικού του Ζαφειράκη. Θα αναλάβεις να ενημερώσεις τον διοικητή του και αύριο πρωί πρωί θα αρχίσεις ανακρίσεις με προσωπική σου ευθύνη! Ως το βράδυ θέλω να δέσεις πισθάγκωνα όλους τους πρωταίτιους! Πήγαινε!»






ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΕΛΙΓΙΑΝΝΗ 31/5/1905 (Ο Δελιγιάννης ήταν ένας δημογωγός πολιτικός που ναι μεν τον ψήφιζε ο λαός αλλά συσσώρευσε πλήθος κακά και δυστυχίες στον τόπο)



Απόπειρα δολοφονίας του Γεωργίου Α στην περιοχή του Αη Σώστη..........

ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ


Την επόμενη ο Χατζημιχάλης ξύπνησε με κέφι , ντύθηκε καβαλίκεψε στο άλογό του και πήρε τον δρόμο για το Γουδί. Μόλις έφτασε άκουσε την σάλπιγγα που σήμανε προσκλητήριο αξιωματικών.
«Προσοχή!» ακούστηκε και ο Ζαφειράκης συλλογισμένος σιγοβημάτιζε ανάμεσα στους αξιωματικούς, κτύπησε την μπότα του με το μαστίγιο.

«Κύριοι , είμαι υποχρεωμένος να σας καταγγείλω, ότι στις τάξεις των αξιωματικών, και ιδίως των κατώτερων, ανακαλύφθηκε ελεεινή συνωμοσία.»
«Δυστυχώς, την πληροφορία την έχω από τον αρχιστράτηγο. Περιττό να σας πω ότι τα όσα άκουσα με λύπησαν βαθύτατα, και άνθρωποι αυτοί ευρίσκονται αυτή την στιγμή μεταξύ μα, που υπηρετούν στο Σύνταγμά μας». Τρέμοντας από τον θυμό του ο Χατζημιχάλης πήδηξε μπροστά και είπε:

«Κύριε , συνταγματάρχα, δεν επιτρέπω σε κανένα να ονομάζει συνωμότες ανθρώπους που αγωνίζονται να σώσουν τον τόπο και να τον βγάλουν από την σημερινή του κατάντια. Μην ξεχνάτε ότι και εσείς ο ίδιος λέγατε προ ημερών, ότι μοναχά μια επανάσταση θα μπορούσε να μας σώσει. Γιατί σήμερα αλλάξατε γνώμη;»

Κόπηκαν ανάσες, ο Ζαφειράκης είπε:
«Κύριε υπολοχαγέ σιωπή! Η συμπεριφορά σας δείχνει την αλήθεια των καταγγελιών εναντίον σας!»
«Κύριε διοικητά , καταλαβαίνω την θέση σας. Ωστόσο οι αξιωματικοί σας συνίθησαν να σας βλέπουν επί κεφαλής των αγώνων του έθνους κι έχουν την απαίτηση να τους καταλαβαίνετε».
«Κύριοι δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω. Κύριε Χατζημιχάλη , ελάτε μαζί μου».
«¶κουσε παιδί μου, νομίζεις πως δεν πονούμε και εμείς για την κατάντια του τόπου; Καταλαβαίνω την αιτία του σηκωμού σας και αν θες την εγκρίνω. Ωστόσο τι μπορώ να κάνω όταν ο διάδοχος με καλεί και μου ζητά ευθύνες;»
«Καταλαβαίνω κύριε διοικητά»
«Σκέψου, ήμουνα μπροστά την στιγμή που ο Πρωθυπουργός ρωτούσε τον διάδοχο, αν στην περίπτωση που η κυβέρνηση χορηγούσε στον Ράλλη άδεια για συλλαλητήριο, ο στρατός θα βοηθούσε στην επιβολή της τάξεως. Ξέρεις τι απάντησε ο αρχιστράτηγος;»
«Τι;»
«Ρωτήστε τον Χατζημιχάλη»!
«Κύριε διοικητά, μπορείτε να εφαρμόσετε τις διατάξεις, ως προς το πρόσωπό μου αναλαμβάνω τις ευθύνες:».
«Έχω εντολή να σε θέσω υπό περιορισμό. Ωστόσο δεν θα το κάνω, Υπολοχαγέ είσαι ελεύθερος και καλή τύχη!»


Σφίξανε τα χέρια με δύναμη και χώρισαν.



ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ


Ενόψει όλων αυτών των ζυμώσεων, οι συνταγματάρχες Π Δαγκλής και Λ Παρασκευόπουλος οργάνωσαν συνάντηση 15 ανώτερων αξιωματικών στο σπίτι του Δαγκλή.

Όπου συμφώνησαν ότι εφ όσο η επανάσταση ήταν αναπόφευκτη θα έπρεπε να ηγηθούν οι ίδιοι για να μη καταλήξουν κατά τον Σ Μαρκεζίνη «όργανα των κατωτέρων», αποφεύγοντας και τις ανεξέλεγκτες εκδηλώσεις.

Την ομάδα όμως πρόδωσε κάποιος από τους παριστάμενους με αποτέλεσμα ο διάδοχος στα τέλη Ιουνίου 1909 να τιμωρήσει τον Δαγκλή με κατ οίκον περιορισμό.
Ο Δαγκλής έστειλε υπόμνημα προς τον διάδοχο που υποστήριζε ότι « Ο στρατός και το ναυτικό της Ελλάδος σήμερον είναι μόνον επί χάρτου»
Σε αρκετά σημεία το υπόμνημά του ταυτιζόταν με το πρόγραμμα του ΣΣ , το υπόμνημα δεν παραδόθηκε ΠΟΤΕ στον διάδοχο και η προσπάθεια ανάληψης ενεργού δράσης από τους ανώτερους παρέμεινε και αυτή «ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ».




Π Δαγκλής




Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (1860-1936)

ΑΛΛΑΓΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ



Στις 4/7/1909 παραιτείται ο Κόντε Θεοτόκης με την ιστορική φράση «Τα μικρά κράτη δεν είναι βιώσιμα και η Κέρκυρα είναι χάρμα τώρα στην καρδιά του καλοκαιριού».

Ο ΣΣ μετά την υπόθεση Χατζημιχάλη κινείται προσεκτικότερα, και το κατεστημένο ετοιμάζει αποτάξεις αξιωματικών και μεταθέσεις στις επαρχιακές φρουρές. Οι μαζικές επαφές του ΣΣ σταμάτησαν και καθιερώθηκε το σύστημα των μικρών ομάδων κατά περιοχή και στρατώνα.
Στις 5/7/1909 αναλαμβάνει πρωθυπουργός ο Ράλλης (βέβαια στην Βουλή πλειοψηφία είχε ο Θεοτόκης), εκλογές όμως δεν συμφέρουν την ολιγαρχία, εκτός αυτού υπήρχε κίνδυνος να συμμετάσχει στις εκλογές και η Κρήτη, κάτι τέτοιο όμως θα σήμαινε πόλεμο, τρεις μέρες πάλευε ο Ράλλης για να σχηματίσει κυβέρνηση. Την εποχή αυτή με την επικράτηση των λοχαγών στον ΣΣ επικρατούν απόψεις συντηρητικές , ενώ ο ΣΥ που έχει κουράγιο να προχωρήσει σε ριζοσπαστικότερες λύσεις έχει παραμεριστεί με την ίδρυση του ΣΣ..
Δες τώρα ο επαναστάτης Ράλλης πως μετετράπηκε σε συντηρητικός μόλις έγινε πρωθυπουργός «Είμαι της γνώμης ότι η πολιτική της Ελλάδος απέναντι της ομόρου επικρατείας δέον να είναι φιλική λόγω των κοινών συμφερόντων των δύο χωρών. Από της αρχής δε ταύτης ορμώμενος θα εργαστώ όπως απολείψουν αι αφορμαί αι προκαλέσασαι μέχρι τούδε προστριβά, μειούσαι την φιλίαν ταύτην» και όλα αυτά εν μία νυκτεί από υπερπατριώτης και φιλοπόλεμος την επόμενη της πρωθυπουργοποιήσεώς του μεταβλήθει σε ότι διάβασες πιο πάνω!!!!!
Και δεν φτάνει αυτό ο πολύς Ράλλης, τρέμοντας την σκιά του έναντι της Τουρκίας, έκανε διαρκώς τεμενάδες προς τον Σουλτάνο. Έφτασε μάλιστα να στείλει μυστικό τηλεγράφημα στον Σουλτάνο και τι του είπε ο ΑΦΙΛΟΤΙΜΟΣ, ότι είχε δώσει προσωπική διαταγή σ όλους τους Έλληνες αξιωματικούς που βρισκόταν στην Μακεδονία επικεφαλής των ανταρτοομάδων να τα παρατήσουν όλα και να γυρίσουν στην Αθήνα!!!!!!
Δηλαδή δια στόματος Έλληνα πρωθυπουργού παραδεχόμασταν ότι μας κατηγορούσαν οι Τούρκοι τόσα χρόνια και εμείς αρνούμασταν, ότι είχαμε αξιωματικούς μας στην Μακεδονία!!!!! Φρένιασαν οι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού μόλις μαθεύτηκε από την αναμετάδοση της σχετικής είδησης από την εφημερίδα του Μιλάνου «Εσπερινός ταχυδρόμος». Και εκεί που ο ΣΣ ξεψυχούσε με τις συντηρητικές θέσεις των λοχαγών, πήρε πάλι τα επάνω του.
Ο Ναμπή μπέης πρέσβης της Τουρκίας στην Αθήνα, επέδωσε στον Ράλλη με τελεσιγραφικό χαρακτήρα διακοίνωση και οι μονάδες στρατού και στόλου της Τουρκίας άρχισαν να κινούνται καταλαμβάνοντας επιθετικές θέσεις, ο δε Ράλλης πήγε αυτοπροσώπως και χτύπησε παρακαλώ την πόρτα της τουρκικής πρεσβείας. Για να παρακαλέσει!!!!!




ΟΥΤΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΤΑΓΗ ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ


Ο Ράλλης σε συνεργασία με τον Διάδοχο Κωνσταντίνο σκέφτηκαν να «καταλάβουν» τον ΣΣ δια της τοποθετήσεως αρχηγού στον Σύνδεσμο δικό τους, έτσι ο Ράλλης πλησίασε λοχαγούς που πρόσκειντο στο παλάτι και τους ζήτησε να υποδείξουν σαν αρχηγό άνθρωπο της εμπιστοσύνης των ανακτόρων.
Οι άνθρωποι αυτοί εξεπλάγησαν και τότε ο πρωθυπουργός τους είπε «Όλοι εσείς οι γαλονάδες δεν μπορείτε ούτε επανάσταση να κάνετε χωρίς διαταγή, πρέπει να βρεθή κάποιος που να μετατρέπη τις συνωμοτικές σας αποφάσεις σε ημερήσιες διαταγές. Τότε μόνο θα τις καταλαβαίνετε και θα τις εκτελείτε». Και συνέχισε «Ο αρχιστράτηγος είναι σύμφωνος, ο ΣΣ πρέπει να χτυπηθή από τα μέσα». Και ποιόν λες ζήτησε να βάλουν αρχηγό ο διάδοχος ;
Τον Βακαλόπουλο!!!!!! Οι λοχαγοί του είπαν «Μα είναι υπασπιστής του Βασιλέως, πως είναι δυνατόν;» «Είναι σύμφωνος και ο διάδοχος, το πρόβλημα είναι ότι ο Βακαλόπουλος είναι στενοκέφαλος. Ανατριχιάζει και μόνο στην ιδέα να παρανομήση έστω και τυπικά, ένα τέτοιο αρχηγό χρειαζόμαστε.»

Και πήγε η επιτροπή των λοχαγών στο σπίτι του συνταγματάρχη Βακαλόπουλου και του είπε «Κύριε συνταγματάρχα εξ ονόματος της διοικούσας επιτροπής του ΣΣ σας προτείνουμε την αρχηγία». Έχασε την λαλιά του ο Βακαλόπουλος «Τι σας έκανε να έρθετε σε μένα;» «Το ήθος σας, η αφοσίωση σας στην ιδέα του δικαίου» και άλλα τέτοια κολακευτικά.
Εκεί ξέσπασε ο Βακαλόπουλος, έφερε την συζήτηση στην υπόθεση της απομάκρυνσης του διαδόχου από τον στρατό και κόρωσε «Πως είναι δυνατόν να παραβώ τον όρκο μου προς τον Βασιλέα, ο σκοπός σας είναι ανατρεπτικός κύριε λοχαγέ και απευθύνεστε σε μένα για να με καταστήσετε συνένοχο ;» και τους ξαπέστειλε ΕΥΤΥΧΩΣ με τρόπο σκαιό.
Ακολούθως απευθύνθηκαν στον Λ Λαπαθιώτη που και αυτός ήταν υπασπιστής του Βασιλιά και ο οποίος αρνήθηκε να πάρει την ηγεσία του ΣΣ
Ο επόμενος που διάλεξαν για αρχηγό ήταν ο συνταγματάρχης Ψαρόδημος, το ανθρωπάκι αυτό μετά την πρόταση τους ρώτησε «Έχω την φήμη επαναστατικού στοιχείου στο στράτευμα;» και μετά τις τυπικές αρνητικές απαντήσεις ρώτησε «Έχετε ελπίδες επιτυχίας;» «Θα αγωνιστούμε κύριε συνταγματάρχα.» «Θα διακινδυνεύσουμε , θα παίξουμε κορώνα γράμματα την σταδιοδρομία μας και ίσως το κεφάλι μας. Τι ποσοστό επιτυχίας έχουμε;».
Δηλαδή ζητούσε ούτε λίγο ούτε πολύ νούμερα, αριθμούς που διέθετε ο ΣΣ για την πραγματοποίηση του σκοπού του (τόσοι αξιωματικοί, τόσοι στρατιώτες, τόσα πυροβόλα, τόσα πλοία κλπ) και όταν αρνήθηκαν οι λοχαγοί να του δώσουν αυτά τα στοιχεία ο δημόσιος υπάλληλος στρατιωτικός αρνήθηκε την αρχηγία, αλλά αυτός τουλάχιστον τους είπε το εξής καταπληκτικό: «Ακούστε κύριοι δεν σας είδα, δεν σας άκουσα, κάντε ότι σας φωτίσει ο Θεός και αν πετύχετε. ΤΟΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ΘΑ ΔΕΧΘΩ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ»
Τέτοιος λεβέντης και αυτός ο συνταγματάρχης, καταλαβαίνεις ποια η στόφα των αξιωματικών του Ελληνικού στρατού και περί ποιας σαπίλας ανθρώπων μιλάμε; Στην συνέχεια θα δεις και άλλα τέτοια παραδείγματα.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΖΟΡΜΑΣ (1844 -1920)



Στρατιωτικός γεννημένος στην Αθήνα, που καταγόταν από την Μαγνησία της Μικρά Ασίας, γιος του αγωνιστή και στρατιωτικού Κωνσταντίνου Ζορμπά.
Αποφοίτησε από την σχολή Ευελπιδων το 1865 σαν ανθυπολοχαγός του πυροβολικού, συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Γαλλία και το Βέλγιο, ήταν τίμιος αξιωματικός και ακέραιός άνθρωπος (όπως θα δεις στην συνέχεις), ήταν ένας από τους καλύτερος αξιωματικούς του πυροβολικού.
Πήρε μέρος στις συμπλοκές του 1886.
Στον πόλεμο του 1897 ήταν διοικητής του λοχαγού πρίγκιπα Νικολάου, μετά τον πόλεμο του ζήτησαν τα ρέστα για την αδράνεια που έδειξε η πυροβολαρχία του πρίγκιπα, αυτή που ονομάστηκε «Παρθένα πυροβολαρχία», όταν τον στρίμωξαν αναγκάστηκε να κάνει την πιο κάτω δήλωση: «Η Αυλή μου είχε καθορίσει ότι η μονάδα του Πρίγκιπα δεν έπρεπε να εκτεθεί σε κίνδυνο, για να μη κινδυνεύσει ο πρίγκιπας κι έτσι στην μάχη των Φαρασών του δόθηκε η ευκαιρία να δώσει αποφασιστική μάχη, το απόφυγε, σύμφωνα με την απόρρητη διαταγή που είχε!»
Μετά αυτή του την δήλωση η Αυλή θύμωσε και ο διάδοχος τον χαρακτήρισε στάσιμο και τον τοποθέτησε για 8 χρόνια διοικητή της Σχολής Ευελπίδων και Υπαξιωματικών.
Και όταν τον έκαναν συνταγματάρχη τον τοποθέτησαν διοικητή της εφορείας Υλικού Πολέμου (αποθηκάριο), ήταν η δυσμενέστερη μετάθεση αξιωματικού του πυροβολικού.
Μετά την επικράτηση της Επανάστασης, χρημάτισε με τον βαθμό του υποστρατήγου διοικητής της 11ης Μεραρχίας και υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Δραγούμη(Ιανουάριος με Οκτώβριο 1910) .
Αποστρατεύτηκε το 1911 με τον βαθμό του αντιστράτηγου.
Δημοσίευσε τα έργα «Μαθήματα Πυροβολικού», τα «Απομνημονεύματα».
Αυτό λοιπόν πλησίασε ο ΣΣ και αυτός ο αξιωματικός δέχτηκε και τι αξιωματικός μάλιστα, από τα χέρια του είχαν περάσει όλοι οι αξιωματικοί των τελευταίων 8 χρόνων που ήταν διοικητής της σχολής Ευελπιδων και δεν φτάνει αυτό γνώριζε από πρώτο χέρι την γύμνια του Ελληνικού στρατού σε πολεμοφόδια και υλικά .
Ξίνισαν τα μούτρα τους Ράλλης και Κωνσταντίνος όταν έμαθαν ποιόν είχε για αρχηγό ο ΣΣ
Μόλις λοιπόν εκλέχθηκε ο Ζορμπάς αρχηγός του ΣΣ τι λες έκανε ο Ράλλης ΚΟΥΒΑΛΗΣΕ 500 ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΕΣ στην Αθήνα.
Γιατί; Διότι οι χωροφύλακες δεν συμπαθούσαν τις επαναστατικές κινήσεις του στρατού, αν λοιπόν εκδηλωνόταν επανάσταση , τώρα που δεν έλεγχαν τον αρχηγό του ΣΣ και τον αρχηγό του ΣΥ, η λύση ήταν η χωροφυλακή.



ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ



Ο ΣΥ τυπικά είχε προσχωρήσει στο ΣΣ, όμως μυστικά διατηρούσε την δομή του και κυρίως ήταν επαναστατικότερος του ΣΣ.
Στο ΣΣ επικρατούσε συντηρητισμός και μυστικά παζαρέματα με τον Ράλλη, αυτό δεν άρεσε καθόλου στο ΣΥ , έτσι στις 7/8/1909 κυκλοφόρησε μια προκήρυξη με την υπογραφή του αρχηγού ΣΥ ταγματάρχη Καραϊσκάκη που ήταν και βουλευτής Καρδίτσας, σου βάζω μερικά αποσπάσματα για να καταλάβεις τι περίπου έγραφε:
«Ουδείς πλέον δύναται να διιδή τι θα απακολουθήσει την έκρηξη της λαϊκής οργής δια τα μέχρι τούδε ανομήματα», «Ας καταστήσωμεν την χείρα ημών στιβαράν, ίνα μη τρέμη αύτη, οπόταν θα χειρισθή το όπλον.»,»Οπλισθώμεν άπαντες, γενώμεν όλοι στρατιώται, μεταβάλωμεν την Ελλάδα εις ένα στρατόπεδον», «Η ύπαρξις των εθνών δεν εξαρτάται από την τύχην ωρισμένων ατόμων. Ουαί εις τον λαόν εκείνον όστις εξαρτά την τύχην του από το συμφέρον των ολίγων.», «Ο Ελληνικός λαός καλείται να εκδώσει την ετυμηγορίαν του , δέον δε να μη φεισθή ουδενός».
Σου έβαλα αποσπάσματα για να αντελήφθης με ποια αποφασιστηκότητα ήταν γραμμένη η προκήρυξη, την διάβασε ο Ράλλης και η Αυλή και έπαθαν κατάλαβαν ότι στρεφόταν εναντίον τους , Στέμμα, Εξουσία, κοτζαμπάσιδες, κομματική φαυλοκρατία απειλούντο με σάρωμα ΟΧΙ με πολιτικά μέσα ΑΛΛΑ με τα όπλα!
Μετά από αυτή την προκήρυξη κάμποσοι υπαξιωματικοί που θεωρήθηκαν πρωταίτιοι στον ΣΥ πετάχτηκαν από το στράτευμα τους ξήλωσαν τα γαλόνια.
Αλλά ο ΣΥ οργανωμένος με πυκνό δίκτυο συνωμοτικότητας, δεν δέχτηκε παθητικά το πλήγμα πήραν απόφαση να αναλάβουν σαν υποχρέωση τιμής την αποκατάσταση των συναδέλφων τους. Και αν δεν γινόταν με ειρηνικά μέσα θα έδιναν την θέση στα όπλα.
Μαζί με την προκήρυξη του ΣΥ κυκλοφόρησε και προκήρυξη των φοιτητών, την οποία παρακαλώ παρέδωσαν στο Αυλαρχείο δες μερικά αποσπάσματα:
«Μεγαλειότατε το έθνος ζητεί την τιμή του», «Ο Ελληνικός λαός σφαδάζων υπό το πέλμα της κακοδιοικήσεως», «Ο Ελληνικός λαός παχύνων της συναλλαγής τους κηφήνας και των διαφόρων εκμεταλλευτών τα κακούργα θυλάκια», «Ο Ελληνικός λαός μάθετέ το από ημάς, δεν υποφέρει πλέον και είναι αποφασισμένος να μη δεχθή και εξευτελισμούς άλλους».
Έτσι λοιπόν δίπλα στους Υπαξιωματικούς και τις Συντεχνίες συντασσόταν και μια νέα μαχητική δύναμη οι φοιτητές και όλοι περίμεναν το σύνθημα.