342758 Μηνύματα  51074 Θέματα  106410 Μέλη  72 Online
Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 1 έως 2 από 2

Θέμα: RAINER MARIA RILKE- ποιήματα

  1. #1
    Blogthean
    Δεν έχει οριστεί status
     
    Το avatar του χρήστη toxokal
    Εγγραφή
    02-08-2008
    Περιοχή
    Γλυφάδα
    Μηνύματα
    193
    Blogthea Money
    6.393
    Ευχαριστώ
    2.041
    Ευχαριστήθηκε 811 Φορές σε 173 Posts

    Post RAINER MARIA RILKE- ποιήματα

    ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ

    ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ

    Βγάλε τα μάτια μου : μπορώ να σε δω
    Κλείσε τ’ αυτιά μου : μπορώ να σε γρικήσω
    Και χωρίς πόδια μπορώ σ’ εσε να ρθω ,
    Και δίχως στόμα μπορώ να σ’ εξορκίσω.
    Σπάσε τα μπράτσα μου : θα σε κρατά η καρδιά μου
    Πνίξε μου την καρδιά , μα το μυαλό μου θα χτυπά.
    Κι αν ρίξεις στο μυαλό μου τη φωτιά,
    Θα σε κρατώ μες το αίμα μου κλεισμένον.


    Ίσως πάω μέσα από βαριά βουνά,
    Μές σε φλέβες σκληρές, μόνος ,
    σαν ένα ορυχτό και βαθιά τόσο
    Που να μην βλέπω κανένα τέλος κι ορίζοντα κανένα :
    Όλα εγίναν κοντινά κι όλα τα κοντινά έχουν πέτρες γίνει.
    *
    Μύστης στον πόνο δεν έχω ακόμα γίνει,
    τόσο μικρόν το μέγα αυτό σκότος με κάνει,
    Μα εσύ ‘σαι αυτό : σκληρός γίνου, κ’ έτσι βαθιά μπές
    που όλο το χέρι σου να μπορεί να με φτάνει
    και μ’ όλες μου εγώ να σε φτάνω τις κραυγές



    Ω Κύριε, τον θάνατο του δώσε στον καθένα
    Τον θάνατο που βγαίνει από την ζωή του εκείνη
    Που τον χρειαζόταν, τον σκεφτόταν και τον αγαπούσε.
    *
    Γιατί ‘μαστεν ο φλοιός μονάχα και το φύλλο .
    Ο μέγας θάνατος , που όλοι έχουμε εντός μας
    Είναι ο καρπός, που γυρνούν γύρω του όλα .



    ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

    Αποχαιρετισμό ό,τι λεν, έχω νιώσει !
    Πόσο το ξέρω ακόμη : ένα απλήγωτο γκρίζο σκοτεινό κάτι,
    Που, ένα ομορφοσυνδιασμένο , μια φορά ακόμη τα δείχνει,
    Το παραμερίζει και το ξεσκίζει.
    Πόσο δεν αντιστεκόμουν να το ατενίζω, όταν,
    αυτό, φωνάζοντας με, να φύγω μ’ άφηνε,
    ενώ έμενε, σα να ‘ ταν όλες μαζί οι γυναίκες, μικρό και λευκό,
    ωστόσο και μόνο τούτο : ένα νεύμα, που δε μ’ αφορούσε
    κιόλας πια , αργό και συνεχές , και μήτε μόλις
    φανερό πια : μπορεί μια δαμασκηνιά μόνον,
    απ’ όπου κάποιος κούκος πέταξε με βιάση .



    Κάποτε , αν γίνει και σε χάσω
    Θα μπορείς να κοιμάσαι, δίχως
    Πάνω από σε να μουρμουρίζω
    Σαν την κορφή της φλαμουριάς

    Δίχως εδώ να ξαγρυπνώ
    και λόγια ως βλεφαρίδες, τόσο
    το ‘να πλάι στ’ άλλο , ν’ αποθέτω
    στα μέλη, στα στήθη, στο στόμα σου .

    Να σε κλειδώνω, να σ’ αφήνω
    Μονάχη εσέ μ’ ό,τι σου ανήκει,
    Σαν κήπο που τον κατοικούνε
    Σμάρια τα αστέρια κι οι μέλισσες.

    _________ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ________

    Ω ! εσύ , που δεν σου λέω πως τη νύχτα,
    Κλαίοντας πλαγιάζω,
    Που η ύπαρξή σου τρυφερά με κουράζει,
    Νανούρισμα σα να ‘ταν,
    Ώ εσύ, που δεν μου λες αν αγρυπνάς
    Για χάρη μου πέ μου,
    Πώς θα μπορούσαμε, εντός μας,
    να κρατήσουμε αυτό το μεγαλείο
    αν δεν το είχαμε διόλου χορτάσει :

    Θυμήσου τους εραστές, πόσο γρήγορα,
    Τις εκμυστηρεύσεις μόλις αρχίσουν,
    Λεν ψέμματα κιόλας

    Μόνο με κάνεις . Μόνον εσέ μπορώ ν’ αλλάξω
    Μια στιγμή εσύ είσαι , το θρόισμα, ύστερα, είναι πάλι
    Ή κάποιο άρωμα που εξατμίστηκε όλο.
    ¶χ ! μες στην αγκαλιά μου όλες τις έχω χάσει.
    Μόνον εσύ, πάλι και πάλι θα γεννιέσαι :
    Γιατί ποτέ μου δεν σ’ αγκάλιασα σε κρατώ τόσο




    Οι Ελεγείες του Ντουίνο 1912-1922

    Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΕΓΕΙΑ

    Ποιος, αν κραύγαζα, θα μ’ άκουγε τάχα απ’ των Αγγέλων τα Τάγματα ;
    κι αν ένας μ’ έσφιγγεν ακόμα, ξαφνικά πάνω στην καρδιά του,
    θα διαλυόμουν κάτω από την δυνατώτερη ύπαρξη του.
    Γιατί, η Ομορφιά, δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού, που μόλις μπορούμε να υποφέρουμε και τη θαυμάζουμε μόνο γιατί δεν στέργει να μας καταστρέψει .

    Κάθε ¶γγελος τρομερός είναι. Κι έτσι κρατιέμαι, τότε, και σκοτεινού λυγμού πνίγω την καλεστική κραυγή μέσα μου.
    Αχ! Ποιόν μπορούμε να έχουμε ανάγκη, τάχα ;
    Όχι ¶γγελον, όχι άνθρωπον, ακόμη και τα ζώα με το ένστικτο το νιώθουν
    πως ασφαλείς δεν είμαστε στο σπίτι μας, σε τούτον τον κόσμον που μυστικό δεν του έχει μείνει. Ίσως ακόμη, καθημερνά για να το βλέπουμε, κάποιο δεντράκι, μας μένει στην πλαγιά , κι ο χτεσινός, μας μένει δρόμος, μας μένει κι η ξεπερασμένη πίστη μιας συνήθειας που κοντά μας της άρεσε κι έτσι έμεινε και δεν μας αφήκε.

    Ω! κι η νύχτα ακόμη , η νύχτα, όταν ο άνεμος πλημμυρισμένος από άπειρο, στο πρόσωπο μας δέρνει, η νύχτα, η λαχταρισμένη νύχτα, η ήρεμα απογοητευμένη που κοπιαστική θα ‘ναι στην ήρεμη καρδιά, σε ποιόν δε θα έμενε ;
    Πιο αλαφριά να ‘ναι για τους ερωτευμένους ;

    Σας ενοχλούν οι διαφημίσεις στο φόρουμ; Απλά συνδεθείτε για να εξαφανιστούν!



    Αχ! Τη μοίρα τους κρύβουν ο ένας απ’ τον άλλον.
    Δεν το έμαθες ΑΚΟΜΗ ;
    Το κενό να πετάξεις απ’ την αγκαλιά σου μέσα στους χώρους που ανασαίνουμε και τα πουλιά ίσως μ’ ένα παθητικότερο πέταγμα τον φαρδεμένο αέρα να αιστανθούνε .

    Αλήθεια , οι ανοίξεις σε χρειαστήκανε.
    Μερικά αστέρια σου έγνεψαν και συ ένιωσες το γνέψιμο τους.
    Ένα κύμα του παρελθόντος να υψωνόταν γύρω σου , ή όταν περνούσες πλάι στο ανοιχτό παράθυρο, κάποιο βιολί εκαταλειπόταν στον εαυτό του;
    Όλα αυτά προσταγή ‘ταν. Αλλά, εσύ, την προσταγήν αυτήν την υπερνίκησες ;

    Δεν ήσουν πάντα απ’ την προσμονήν αφηρημένος, μια Αγαπημένη όλα σα να σου ανάγγελναν : ( Πού θα την προφυλάξεις, πού οι μεγάλες, πού οι ξένες σκέψεις έρχονται κοντά σου και φεύγουν και, συχνά, μένουν ολόκληρη τη νύχτα ; )

    Αλλ’ αν το λαχταράς πολύ, τραγούδησε τότε τις Ερωτευμένες , το πολύφημισμένον όνομά τους , ακόμη αρκετά αθάνατο δεν είναι.
    Εκείνες , που ζηλεύεις σχεδόν , τραγούδησε : τις εγκαταλειμμένες, τις εύρισκες ν’ αγαπούν πολύ περισσότερο απ’ τις χορτασμένες.

    Πάντα και πάντα απ’ την αρχήν το εγκώμιο τ’ άφθαστο τραγούδα,
    στοχάσου : ο ήρωας αιώνια ζεί, κι ο θάνατος του ακόμη, του ήταν μια αφορμή μόνο για ύπαρξη, η γέννηση η στερνή του.
    Μα μέσα της η αποσταμένη φύση ξαναπαίρνει τις Ερωτευμένες σα να μην είχε δυό φορές τις δυνάμεις να τις δημιουργήσει..

    Στοχάστηκες αρκετά να τραγουδήσεις την Γκάσπαρα Στάμπα, που ένα κοράσι , απ τον αγαπημένο του εγκαταλειμμένο , μιας τέτοιας ερωτευμένης το μεγάλο παράδειγμα να νιώσει και να πει : θα γίνω κι εγώ τάχα όπως εκείνη ;

    Κι αυτοί οι πανάρχαιοι πόνοι , ποτέ για μας πιο γόνιμοι δε θα γενούνε;
    Δεν έφτασε ο καιρός ακόμη, που να λευτερωνόμαστε αγαπώντας απ’ ό,τι πιο πολύ αγαπούμε και να νικούμε τρέμοντας, καθώς η σαΐτα συμμαζεμένη να πηδήσει, πιότερο για να ‘ναι από τον ίδιο τον εαυτόν της, νικά τη χορδή ;

    Γιατί πουθενά στάση δεν υπάρχει.

    Φωνές, φωνές ! ¶κου, καρδιά μου, όπως, άλλοτε, μόνον ¶γιοι, ακούγανε :
    Από το χώμα για να τους σηκώσει η γιγαντένια κραυγή , αλλ’ εκείνοι μένανε γονατισμένοι , απίθανοι, μακρυνοί, και δεν προσέχαν :
    ΕΤΣΙ έμεναν, ακούγοντας.
    Όχι πως του θεού θα μπορούσες τη φωνή να υποφέρεις , κάθε άλλο .
    Αλλ’ ό,τι πνέει ακρουμάσου, άκου την άπαυτη, που από σιωπή σαρκώνεται, αγγελία.
    Από τους νέους αυτούς νεκρούς, ένας ψίθυρος έρχεται σε σένα .
    Εκεί που πάντοτε έμπαινες, στις εκκλησίες της Ρώμης και της Νάπολης, δε σου μίλησε το πεπρωμένο τους γαλήνια ;
    Ή τάχα μια επιγραφή ανάγλυφη δε σου επιβλήθηκε, όπως, τώρα στερνά, η πλάκα εκείνη στη Σάντα Μαρία Φορμόζα ;
    Τι ζητούν από μένα ; Σιγά-σιγά θα πρέπει ν’ αφαιρέσω της αδικίας τα’ ομοίωμα που κάποτε, των πνευμάτων τους λίγο την αγνή κίνηση εμποδίζει.
    Βέβαια, είναι παράξενο στη γή πια να μην κατοικείς,
    Συνήθειες, που μόλις τις έμαθες, πια να μην έχεις, σε ρόδα και σε πράγματα άλλα, που όλα μια υπόσχεση ήταν, την σημασία ανθρώπινου μέλλοντος πια να μη δίνεις :
    κι αυτό που υπήρξες, μέσα στην ατελεύτητη αγωνία των χεριών, πια να μην είσαι ·
    και τ’ όνομα το δικό σου, σαν ένα σπασμένο παιγνίδι μνα το εγκαταλείψεις.

    Παράξενο , ό,τι λαχταρούσες, να μην λαχταράς πια! Παράξενο , όλα, το κάθε τι που ήταν δεμένο, τόσο ελεύθερο να βλέπεις να κυματίζει.
    Κοπιαστικό ‘ναι και το νεκρός να ‘σαι κι είναι επανόρθωση γιομάτο, έτσι, ώστε , λίγο-λίγο λίγη να νιώσεις αιωνιότητα : -- Μα οι ζωντανοί, όλοι, πέφτουν στο λάθος, περίσσια να τους ξεχωρίζουν.
    Οι άγγελοι, (λένε) , δε θα ‘ξεραν, πολλές φορές, αν περπατάνε ανάμεσα σε ζωντανούς ή πεθαμένους..
    Το αιώνιο ρέμα, περνώντας κι απ’ τα δυό Βασίλεια, παρασέρνει, πάντα, όλες τις ηλικίες και, πάνω κι απ’ τα δύο Βασίλεια, δεσπόζει η φωνή του.

    Τέλος, ανάγκη πια , οι πρώιμα μεταστάντες, δεν μας έχουν · ήρεμα από τα γήινα ξεκόβει κανείς, όπως από τα στήθη τα πράα της μάνας του, όταν μεγαλώσει.
    Μα εμείς, που τόσο μεγάλα μυστικά χρειαζόμαστε (απ’ αυτά που, συχνά, από πένθος, πρόοδος μακάρια αναπηδά) : ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ να υπάρχουμε, τάχα, χωρίς τους πεθαμένους ;
    Να ‘ναι μάταιος ο θρύλος, τάχα, ότι τον Λίνο θρηνώντας, άλλοτε, η πρώτη μουσική, να διαπεράσει τόλμησε τη σκληρή νάρκη, ώστε, από τότε, στον τρομαγμένο χώρο, που ένας, σχεδόν θείος έφηβος, για πάντα εγκατέλειψε ξάφνου, το κενό φλογίστη κι αιστάνθηκε τον κραδασμό εκείνο που μας συνεπαίρνει και μας παρηγορεί και μας βοηθά την ώρα τούτη.



    Μετάφραση: ¶ρης Δικταίος.

    (νομίζω η καλλίτερη ποιητική απόδοση από όλες τις άλλες,- υπάρχουν αρκετές, -ευελπιστώ να σας τις παραθέσω σύντομα, γιατί και αυτές έχουν την αξία τους - η αξιολόγηση δική σας ).
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη toxokal : 07-08-08 στις 1:56
    Sine Sole sileo...!!!
    Κι όταν οι ελπίδες χαθούν
    και μείνουν σανίδια που καπνίζουν,
    σημάδια της μάχης που χάθηκε,
    μην πεις πως νικήθηκες.

    Σκέψου μόνο αυτό
    ότι, μετά την καταιγίδα
    το ουράνιο τόξο θα φανεί!
    σημάδι υπόσχεσης
    για μια ηλιόλουστη μέρα!!!

  2. #2
    Blogthean
    Δεν έχει οριστεί status
     
    Το avatar του χρήστη toxokal
    Εγγραφή
    02-08-2008
    Περιοχή
    Γλυφάδα
    Μηνύματα
    193
    Blogthea Money
    6.393
    Ευχαριστώ
    2.041
    Ευχαριστήθηκε 811 Φορές σε 173 Posts

    Προεπιλογή

    rainer maria rilke
    • Σβήσε τα μάτια μου

      Σβήσε τα μάτια μου·
      μπορώ να σε κοιτάζω,
      τ' αυτιά μου σφράγισέ τα,
      να σ' ακούω μπορώ.
      Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα,και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
      Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
      σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
      Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώμε το κεφάλι.
      Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη,
      εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

      σε ποιητική απόδοση από τον μεγάλο ποιητή μας Κωστή Παλαμά
    Sine Sole sileo...!!!
    Κι όταν οι ελπίδες χαθούν
    και μείνουν σανίδια που καπνίζουν,
    σημάδια της μάχης που χάθηκε,
    μην πεις πως νικήθηκες.

    Σκέψου μόνο αυτό
    ότι, μετά την καταιγίδα
    το ουράνιο τόξο θα φανεί!
    σημάδι υπόσχεσης
    για μια ηλιόλουστη μέρα!!!

  3. Οι παρακάτω 4 χρήστες λένε ευχαριστώ στον/ην toxokal για αυτό το χρήσιμο Post.

    geotsil69 (08-08-08),margarita (08-08-08),minasl (13-05-09),mixalakis (05-05-09)

Παρόμοια Θέματα

  1. Ερωτικά ποιήματα
    By margarita in forum Τα ποιήματά μας
    Απαντήσεις: 19
    Τελευταίο Μήνυμα: 01-08-11, 13:56
  2. Maria test
    By ianni in forum Humor
    Απαντήσεις: 8
    Τελευταίο Μήνυμα: 06-10-08, 15:07
  3. RAINER MARIA RILKE- βιογραφία
    By toxokal in forum παρουσιάσεις
    Απαντήσεις: 1
    Τελευταίο Μήνυμα: 21-08-08, 10:04
  4. Ερωτικά ποιήματα στο You Tube.
    By margarita in forum ποίηση
    Απαντήσεις: 1
    Τελευταίο Μήνυμα: 18-08-08, 15:40

Visitors found this page by searching for:

rilke ποιηματα

ποιηματα ριλκε

ράινερ μαρία ρίλκε ποιηματα

ραιαν μαρια ριλκε

ποιηματα του ριλκε

ραινερ μαρια ριλκε

ράινερ μαρία ρίλκε ποιήματα

ράινερ μαρία ρίλκε σβήσε τα μάτια μου

rainer maria rilke

ριλκε ποιηματαrainer maria rilke ποιηματαποιηματα για το ουρανιο τοξοποιηματα για αποχαιρετισμοποιηση ριλκεριλκε ποιησηριλκε ποιήματασβησε τα ματια μου ραινερ μαρια ριλκεραινε μαρια ριλκε ποιηματαποιηματα ραινερ μαρια ριλκεποιηματα για ματιαποιηματα rilkeουρανιο τοξο ποιημαrilkeraian maria rilkeριλκε ποιημα
SEO Blog

Members who have read this thread: 0

There are no members to list at the moment.

Tags for this Thread

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] code is σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας
  • Trackbacks are σε λειτουργία
  • Pingbacks are σε λειτουργία
  • Refbacks are σε λειτουργία