Περασμένα μεσάνυχτα. Σκοτάδι στο δωμάτιο, αμίλητος κάθεται. Αναμμένη οθόνη, -κοίτα!- το είδωλό του στον καθρέφτη, σκιά με πρόσωπο φωτεινό! Κοιμήθηκαν οι αγάπες του, ονειρεύονται. ¶κου! Φυσάει! Κοιμάται η πόλη, φωτεινά παράθυρα, λιγοστά, έχουν ξεμείνει. Σφαλισμένα μοναξιάς σπίτια, μοναξιά των φίλων, η χειρότερη. Χρόνος κυλά ανεπανόρθωτα, κόσμος γερνάει γρήγορα, όσο βιάζεται στο δρόμο. Συγκράτησες πρόσωπα, λίγα έστω; Σκέψου! Δεν θυμάσαι κανένα, δεν σε θυμάται κανείς.
Διαβάζει βιαστικά. Ιστολόγια αγαπημένα, διαβάζει ξανά. Στο μυαλό του Γιάννη, του του Σπύρου….. Να, ένας πλοηγός ακόμα... Να κι ο Αγγέλος, μουσική έστειλε στο ΠΜ σήμερα. Κι άλλοι, κι άλλοι πολλοί, όσοι στολίζουν με τΆ όνομά τους τις σκέψεις του, με τη σκέψη τους τα μάτια του. «Φίλοι». Υπάρχουν φίλοι; Πονάει σαν σκέφτεται, τρέμει σαν γράφει, μαχαίρι στο μυαλό του οι λέξεις: ΔΕΝ + ΥΠΑΡΧΟΥΝ + ΦΙΛΟΙ. Κι όμως, νιώθει τόση αγάπη, ζεστασιά, στοργή, θαυμασμό, νιώθει! Δεν μπορεί, κάποιο λάθος έχει κάνει......
Βρήκε μια λύση έξαφνα. "Φτιάχνεις τη λίστα των «εχθρών» σου, τους περιγράφεις. Όσοι δεν ταιριάζουν στην περιγραφή είναι οι φίλοι! Αντίθετο του εχθρού δεν είναι ο φίλος; Ωραία!". Έτοιμος να γράψει. Εχθρός νούμερο ένα! Χμμ... Σκέφτεται. Λίγα λεπτά μετά, δεν έχει βρει ακόμα ονόματα. Στύβει το μυαλό του, πολεμάει να βρει ένα όνομα. Για στάσου, το βρήκε! Γράφει βιαστικά. Κοιτάζει ξανά, διαβάζει απΆ την αρχή. Ωραία! Έχει έναν εχθρό ολόδικό του, σημείο αναφοράς! Θα τη βρει την άκρη! Κάθεται σκεφτικός, αρχίζει τις αναλύσεις. Παίρνει ώρα η ανάλυση, δεν είναι κι εύκολο πράγμα ξέρεις, όσο μεγάλη κι αν είναι η νύχτα...
Στο μυαλό του χόρευαν σκέψεις σωρό. Δουλειές, αισθήματα, οικογένεια, υποχρεώσεις, ανάγκες. Η ώρα πρόσταζε να σηκωθεί, να κάνει ντους, να ξυριστεί, να ντυθεί καλά, να αρχίσει τα χαμόγελα σε ανθρώπους που τον κοιτούν, που τον συναναστρέφονται, που συνεργάζονται. «Βαθιά ανάσα και πάμε» διέταξε το εγώ του, σηκώθηκε απότομα. Ένα χαρτί κύλησε στο πάτωμα. Το κοίταξε, έσκυψε να το μαζέψει. Διάβασε ένα όνομα πάνω του, το δικό του τ' όνομα. Γέλασε. «Έναν εχθρό βρήκα και δεν μπορώ να τον ξεφορτωθώ κι εύκολα!» είπε και ξεχύθηκε σε δρόμους, παλιούς και νέους.
Από τότε παλεύειμε τον εχθρό του εκείνος τον καταπιέζει να νιώθει χαρούμενος σε μια ζωή που πολλές χαρές δεν έχει. Τον πιέζει να προσποιείται για πράγματα που δεν αποδέχεται, να φέρεται καλά σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Παλεύει με τον εχθρό του κάθε μέρα, μέχρι το βράδυ αργά. Στις νυχτιές τις ξάστερες ο κόπος του παίρνει αξία, σπουδαίο μάθημα, να ζει καλύτερα, αυτός ο αγώνας. Του δείχνει ότι όλοι οι άλλοι, όλοι οι «απέναντι», είναι φίλοι τελικά. Ο μόνος εχθρός που μπορεί να σε βλάψει είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.

Πηγή : AGGELOS SPYROU -περιδιαβαίνοντας: Εχθροί και Φίλοι