Πέρασαν αιώνες και οι νάρκισσοι μέσα μου,
επιτέλους,
άνθισαν ξανά.
Ξανά μόνος ..
Μέσα σε τόσα χρώματα, σκέψεις και λόγια!
Μόνο που στο σημείο της καρδιάς,
έχω πια αλλάξει δέρμα.
Φίδια και οι αναμνήσεις..
Αυτές με κάνουν και φοράω το χαμόγελο,
που πρόσεξες μια νύχτα
-μετά βίας θα το θυμάσαι πια-
και στέκομαι ακριβώς εκεί ,
που είμαι σίγουρος πως θα προσπεράσεις.
Έτσι κι αλλιώς μετά απ’όλα και μέσα σε όλα αυτά,
τα ίδια ξόρκια ρίχνεις κι αλλού,
κάνοντας εμένα ΑΟΡΑΤΟ...

Σ’ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!