Θα μπορούσε να ήταν όλα πολύ χειρότερα..
Αυτή η άλλοτε πελώρια και μεγατόνων ΑΓΑΠΗ,
τελικά προσπέρασε πατώντας στις μύτες.
Σήκωσε λάθος χρώμα τα πανιά και χάθηκε στον βυθό.

Και έβγαζα όλη τη θάλασσα από τα μάτια μου,
για να μην τη βρω πνιγμένη,
ή έστω μια τούφα απ'τα μαλλιά της,
να κρατήσω για φυλαχτό..

Το μόνο που κατάφερα, ήταν να ποτίσω τη θλίψη μου.
Και οι ρίζες της να φυτρώσουν, σε κάθε μου σκέψη.

Δεν θα μπορούσα ποτέ να αντιληφθώ,
την ματαιότητα των λέξεων.
Γιατί η φωνή σου πάντα,
αντηχούσε τόσο όμορφα στους γκρεμούς μου...