Μονάχα μία φορά,
-κι έναν καιρό-
δες με τα δικά μου μάτια,
το άδοξο αυτό ΤΕΛΟΣ.

Η προδοσία αλλοίωσε τις μνήμες και άλωσε κάθε υπόσχεση.
Το χιονισμένο και ρομαντικό παραμύθι μας,
καλύφθηκε από τόνους στάχτης.

Με δυσκολία προσπαθώ να ξεχωρίσω τις αποχρώσεις του γκρίζου.
Μα δεν τα καταφέρνω.

Περιοριστήκαμε σε διαφορετικές άκρες του κάδρου.
Ο τοίχος καίει ακόμα..
Τα χρώματα έσβησαν.
Και ελπίζω μια μέρα να γυρίσεις,
γιατί σκιές χελιδονιών στήσανε στο κεφάλι μου φωλιές.

Μα η Άνοιξη δεν ήρθε ποτέ..

Όμως, ΕΥΤΥΧΩΣ
δεν σβήνει τα πάντα ο καιρός.

Και να,
σαν ν'ακούω πάλι εκείνο το θλιμμένο γαύγισμα,
μια κρύα νύχτα στις ερημιές σου.

Ως ΕΔΩ!
Με το χέρι στην ανύπαρκτη καρδιά μου..
Ως ΕΔΩ!

Δεν θα με ξαναδιαβάσεις ποτέ.

Ούτε ποτέ θα με αφήσεις μόνο μου.

Περνώ γρήγορα, γρήγορα στην αντεπίθεση:

ΡΗΜΑΖΩ..........